sutatsanee's profileI'm still loving you...O...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
June 30 อยู่คนเดียวไม่เป็นรู้ตัวว่าขี้เหงา แต่เอาไม่อยู่ ไม่ชินทั้งที่รู้ ว่างเมื่อไหร่ต้องเหงา
มันเกลียดอารมณ์แบบนี้ มันเบื่อนาทีว่างเปล่า กาคำว่าเหงา ทุกข้อเลย
หัวใจมันอ่อนล้า แต่ตาไม่หลับ
ที่นอนไม่อยากพับ ยิ่งอยากนอนเฉย ๆ คนโสดก็เป็นอย่างนี้
มันแปลกที่ไม่คุ้นเคย
ทำไมต้องเหงาไม่เข้าใจ
หลบไปอยู่ไหนเจ้าความรัก
ขอแค่สักคนช่วยฉันให้พ้นเวลาโหดร้าย
เติมคำว่าความจริงใจลงในช่องว่าง
เขียนคำว่ารักบนกึ่งกลางของหัวใจ ลบคำว่าตัวคนเดียวให้มันเลือนหาย
ความอ้างว้างเก่า ๆ ถูกแทนด้วยคำว่าเราเรื่อยไป
แต่ใครตอบฉันได้ไหม
วันใดถึงหาเจอ
ผู้คนต้องเป็นล้าน ต้องการแค่หนึ่ง แต่คนที่ลึกซึ้ง ก็ยังมองไม่เห็น
เมื่อไหร่จะมีใครรู้ ว่าอยู่คนเดียวไม่เป็น
วันหนึ่งไม่ช้า ต้องเหงาตาย
By Dan Beam เที่ยวสยาม เมื่อวาน..ไปเที่ยวสยามมา..ไปกับใครน่ะเหรอ? ก็ใครซะอีกล่ะ ก็อุ้มน่ะสิ เมื่อวานไม่มีเรียนบ่ายก็เลยตัดสินใจกลับบ้าน นั่งรถไปได้สักพัก...เสียงมือถือก็ดังขึ้นและคนที่โทรมาก็คืออุ้มนั่นเอง อุ้มโทรมาชวนไปเดินเที่ยวสยาม ทั้ง ๆ ที่อุ้มมีเรียนตอนบ่าย (นั่น...โดด) แต่อุ้มก็บอกว่าจะทำธุระเรื่องทุนการศึกษา เราก็เลยไม่ว่าอะไร (โดดได้แค่วันนี้วันเดียวน่ะอุ้ม) พอไปถึงสยามน่ะ เรา..เหมือนบ้านนอกเข้ากรุงยังไงก็ไม่รู้ มองรอบ ๆ หาทิศหาทางไม่ถูกเลย ไม่รู้จะเริ่มต้นตรงไหนดี แต่อุ้มก็บอกให้ไปรอที่ศูนย์หนังสือจุฬาฯ...ไม่กล้าเข้าก็เลยไปนั่งรออยู่ใต้ตึก งงล่ะสิ!! ว่าหาเจอได้ยังไง? เดิน ๆ มั่ว ๆ ไปก็หันไปเจอ ดีใจสุด ๆ นึกว่าจะหลงซะแล้ว
ตรงใต้ตึกศูนย์หนังสือจุฬาฯมันจะมีที่นั่งยาว ๆ สองฝั่ง เรานั่งตรงฝั่งถนน ก็นั่งรออุ้มนั่นแหละ นั่งจนเมื่อยก้นเลย และในขณะที่กำลังนั่งรออยู่นั้น เราก็ไปเจอกับผู้ชายคนหนึ่ง ผิวขาว สูง (ประมาณ 180 ได้) เป็นคนทำงานแล้วล่ะ มือข้างนึงก็ถือกระเป๋า Notebook อีกข้างก็ถือหนังสืออะไรก็ไม่รู้ เค้าจะเดินมานั่งที่ม้านั่งตรงฝั่งที่เรานั่งแต่เห็นว่ามันไม่มีที่จึงเดินไปนั่งที่ฝั่งตรงข้าม ตอนแรกเราก็ไม่สนใจหรอก แต่หันไปทีไรก็รู้สึกว่าเหมือนเค้ากำลังมองเราอยู่ (ไม่รู้คิดไปเองรึเปล่า) พอเรามองไปเค้าก็ก้มหน้าลงอ่านหนังสือ ผ่านไปสักพัก เราหันไปมองเค้าอีกครั้ง เค้าก็มองเราอยู่แต่คราวนี้เค้าไม่ก้มลงอ่านหนังสือ เรามองเค้า เค้าก็มองเรา ตอนนั้นรู้สึกว่าได้ยินเสียงหัวใจเต้นแรงมากเหมือนแทบจะกระเด็นออกมาเลยอ่ะ เรารู้สึกเขินจึงก้มหน้าและหันไปทางอื่นแทน พอลองหันไปมองอีกครั้งเค้าก็ก้มอ่านหนังสือ เป็นอย่างนี้ประมาณ 20 นาทีได้ เค้าก็หิ้วกระเป๋าแล้วเดินไป เราก็นึกว่าเค้าจะเดินไปเฉย ๆ แต่เค้ากลับมองเราความรู้สึกเหมือนเค้ายิ้มให้แต่เราดันก้มหน้าลงซะก่อนเลยไม่รู้เลยว่าเค้ายิ้มให้เรารึเปล่า? (ไม่น่าเลย) แต่นั่นมันก็เป็นความรู้สึกที่ดีน่ะ ดีมาก ๆ เลย แม้มันจะเป็นแค่เวลา 20 นาที แต่ตอนนี้เราก็ยังจำใบหน้าเค้าได้ อยากเจอเค้าอีกจัง จริง ๆ แล้ว กะว่าจะให้อุ้มเห็นสักหน่อย แต่ก็ดันมาช้า ฮึ..สมน้ำหน้า..อยากมาช้าเอง แต่ก็ขอบใจอุ้มจริง ๆ น่ะ เพราะรู้สึกดีหลาย ๆ อย่างเลย ศุกร์หน้าอย่าลืมน่ะ
การ์ตูน
June 18 อีกแล้ว อีกแล้ว....เจอเค้าอีกแล้ว วันนี้ออกไปซื้อของที่ Top มา พอตอนกลับบ้านก็เจอพี่คนนั้นกำลังยืนซื้อลูกชิ้นอยู่ เราไม่นึกเลยว่าจะเจอเค้าเพราะในใจก็ ภาวนาตลอดว่า "อย่าเจอเลยน่ะ ไม่อยากเจอ" แต่ผลปรากฏว่าดันเจอซะงั้นอ่ะ เราก็มองเค้า เค้าก็มองเรา พอเราเดินไปใกล้ ๆ เค้า เค้าก็หลบสายตาไปมองอย่างอื่น ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไรแล้วน่ะเพราะไม่ได้เจอเค้าแล้ว พอวันนี้มาเจอ ความรู้สึกเก่า ๆ กลับมาอีกแล้ว ไม่อยากให้มันเป็นอย่างนี้เลยอ่ะ อยากให้เป็นเหมือนเดิม ตอนที่เราเดินผ่านเค้าไปแล้ว เราไม่รู้ว่าเค้ามองเรารึเปล่า? แต่ก็คงไม่ได้มองหรอก เราว่าเค้าคงมีแฟนแล้วล่ะ? เค้าจะกลับมาชอบคนที่ทำร้ายจิดใจเค้าทำไมล่ะ? ตั้งแต่แรกจนถึงตอนนี้เค้าก็ยังเหมือนเดิมแต่สิ่งที่เห็นว่าเปลี่ยนมีด้วยกันอยู่สองอย่างคือ อย่างแรกทรงผม และอย่างสุดท้ายคือจิตใจ เอาเถอะ เค้าจะไม่ชอบเราแล้วนั่นมันก็เรื่องของเค้า เราทำได้แค่อยู่เฉย ๆ ทำอะไรมากไม่ได้ ก็เราเป็นผู้หญิงนี่หน่า ทำอะไรลงไปมันก็ไม่ดีกับตัวของเราและครอบครัวของเราด้วย...อย่าไปคิดเลยโนะ คิดแล้วปวดหัวเปล่า ๆ อ่ะ อดีต..ถ้าจะให้มันย้อนกลับ..สู้ทำปัจจุบันให้ดีไม่ดีกว่าเหรอ?
การ์ตูน June 16 วันโหด จริง ๆ แล้วจะเขียนตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะ แต่ว่าน้องเค้าจะเล่นคอมฯ ก็เลยต้องให้น้องเล่นก่อน เมื่อวานน่ะเป็นอะไรที่เหนื่อยสุด ๆ เลย เพราะเป็นการรับน้องใหญ่ แต่ถึงเหนื่อยยังไงอ่ะน่ะก็สนุกดี
ขั้นที่ 1 พี่นัดตั้งแต่ 6 โมงเช้าเพื่อมาซ้อมเชียร์ แต่ที่ไหนได้ล่ะ เริ่มตอน 7 โมง เฮออ...ง่วงสุด ๆ
ขั้นที่ 2 แต่งหน้า พี่ ๆ ให้น้อง ๆ หลับตา แถมแช่งอีกต่างหากว่า "ถ้าใครลืมตาน่ะ ขอให้ติดเอฟ แล้วผู้ได๋มันจะกล้าล่ะ หลับตาเพื่ออะไรรู้มั๊ย? ก็ให้พี่รหัสของตัวเองแต่งหน้าให้น่ะสิ เราก็บอกกับพี่รหัสของเราแล้วว่าให้แต่งเหมือนซินดี้น่ะ ผลปรากฏไม่รู้ว่าเหมือนซินดี้ตอนกำลังทำอะไรอยู่ ไม่มีใครจำใครได้เลย แถมเขียนคิ้วก็ไม่เท่ากัน และยังดื้อเติมหนวดให้อีกต่างหาก เอาเถอะ..หนุก หนุก โนะ
ขั้นที่ 3 เข้าซุ้ม ไม่ได้แค่เข้าซุ้มของคณะอย่างเดียวน่ะ ไปเข้าคณะอื่นด้วย ผลเป็นยังไงรู้มั๊ย? เละน่ะสิ ทั้งโคลน ทั้งขี้ดิน ผลสรุปว่า วันนั้นไม่มีใครสวยใครหล่อเลย ถ้าเกิดมีใครสวยใครหล่อน่ะ พี่ ๆ ก็จะจับแต่งหน้าให้สุด ๆ ไปเลย
ขั้นที่ 4 เข้าทำกิจกรรมของคณะ เป็นไงล่ะ? ยิ่งกว่าคณะอื่น ๆ อีก โดยเฉพาะซุ้ม ๆ นึง อยากจะบอกว่าเค็มมากเพราะเค้าให้น้องหลับตาแล้วให้กินอะไรรู้มั๊ย? กินซูกัสคลุกเกลือแถมด้วยน้ำเฮลบลูบอยที่ไม่ได้ผสมน้ำอีกต่างหาก เค็มกับหวานมาปะทะกันแล้วเกิดอะไรขึ้นล่ะ? จะอ๊วกน่ะสิ แต่ก็ต้องฝืนใจฝืนฟันให้กัดให้เคี้ยวจะได้หมด ๆ แล้วไปสักที และอีกซุ้มนึง อยากจะบอกว่าเหม็นมาก เป็นซุ้มที่ปิดตาน้องแล้วให้ไปจกในไห ซึ่งมีอยู่ 3 ไห มีชื่อไหอะไรบ้างก็ไม่รู้ แต่เราเลือกไหผู้ดี ไม่เห็นเหมือนชื่อ เพราะอะไรรู้มั๊ย? พี่เค้าเอาอะไรก็ไม่รู้ใส่เข้าไปและที่เด็ดสุดคือใส่น้ำปลาร้าด้วย เหม็นสุด ๆ เลย แล้วแถมซุ้มนี้อ่ะ เป็นซุ้มที่พี่รหัสของเราอยู่ด้วย เลยแกล้งเราซะงั้นอ่ะ
ขั้นที่ 5 รู้พี่รหัส เริ่มแรกเค้าก็ให้น้องไปหยิบของที่จะให้พี่แล้วไปนั่งเป็นวงกลมพร้อมกับหลับตาพร้อมกับคำแช่งเดิม ๆ ไม่นานนักเค้าก็ให้ลืมตาแล้วหันไปทางด้านหลังเพื่อจะได้พบกับพี่รหัส อยากจะบอกว่าดีใจสุด ๆ ที่ได้พี่รหัสคนนี้ เพราะเล็งเอาไว้แต่แรกแล้วว่าต้องเป็นคนนี้แน่แล้วก็ภาวนาในใจอยู่ตลอดว่า "ขอให้ได้พี่เจ" ผลสรุปพี่รหัสของเราก็คือ "พี่เจ" จริง ๆ ดีใจโคดอ่ะ พี่เจเป็นคนน่ารักมาก สนุกสนาน ร่าเริง เป็นกันเองและแถมเป็นคนที่ชอบเต้นเป็นกิจวัตรเลย หันไปทีไรน่ะเต้นตลอดอ่ะ
ขั้นที่ 6 เปลี่ยนชุดกลับบ้าน พร้อมกับคำลาและความเหนื่อยที่ปนกับความสนุกสนานแถมมีกลิ่นไอของความรักและความอบอุ่นจากพี่ทุก ๆ คน ขอบคุณค่ะ
ป.ล. อยากบอกกับพี่เจว่า รักพี่เจมากน่ะค่ะ และต้องขอขอบคุณจริง ๆ กับขนม นม เนยที่เอามาให้ตลอด รวมถึงพี่แนนด้วย ขอบคุณจริง ๆ ค่ะ สัญญาว่าจะรักตลอดไป ขอบคุณสำหรับตุ๊กตาทวิสตี้ ขอบคุณสำหรับกระเป๋าที่พี่แนนให้ ขอบคุณอีกครั้งน่ะค่ะ รักมาก ๆ
การ์ตูน June 13 การรับน้อง เพิ่งรู้ว่าการรับน้องมันเหนื่อยมากจริง ๆ น่ะ แต่ว่ามันก็สนุกดีอ่ะ เราได้ทำกิจกรรมร่วมกับเพื่อน ๆ และได้เจอกับรุ่นพี่ที่น่ารักหลายคน วันนี้พี่รหัสเราเอาเป๊บซี่กระป๋องมาให้ด้วย (ขอบคุณค่ะ) ไม่รู้เหมือนกันน่ะว่าเป็นพี่คนไหน แต่ก็..เริ่มพอที่จะรู้แล้วล่ะว่าพี่เค้าคือใคร? ตอนนี้ก็กำลังเตรียมทำประวัติให้พี่อยู่ และยังไม่รู้เลยว่าจะซื้อของขวัญอะไรให้พี่เค้าดี ไม่เป็นไร เดี๋ยวพร่งนี้ค่อยไปดูแล้วกัน
รู้สึกปวดขามาก ๆ เลย ไม่รู้ว่าเพราะอะไร? ก็คงเป็นเพราะการรับน้องนั้นแหละ แต่...ไม่เป็นไรหรอก อดทนได้ เพื่อพี่ เพื่อคณะและเพื่อเพื่อน ๆ ทุกคน ไม่ได้มีแค่เราคนเดียวหรอกที่ปวดขา เพื่อน ๆ คนอื่นเค้าก็ปวดเหมือนกันนั้นแหละ พรุ่งนี้พี่นัด 4 โมงเย็นเพื่อไปซ้อมเชียร์ วันนี้เสียงไม่มีเลยเพราะตะโกนร้องเพลงน่ะ
ขอบคุณน่ะอุ้ม สำหรับจดหมายที่ส่งมา พ่อบอกว่า นึกว่าเป็นเพื่อนจากต่างประเทศส่งมา ตูนก็บอกว่าไม่ใช่ พ่อก็เลยถามอีกว่า ทำไมต้องเขียนเป็นภาษาอังกฤษ? ก็เลยตอบพ่อไปว่า "ก็เพราะมันเป็นความลับระหว่างเราสองคนไง" พ่อก็เลยพยักหน้าแล้วอมยิ้มหน่อย ๆ ตูนดีใจน่ะที่อุ้มมีความสุข ตูนก็มีความสุขเหมือนกันแต่ไม่รู้ว่าความสุขมันจะอยู่กับเรานานมั๊ยน่ะสิ? ก็ขอให้ตลอดไปเลยแล้วกัน พรุ่งนี้จะต้องไปเจอกับอะไรบ้างน่ะ? แต่ที่แน่ ๆ จะต้องไปขอลายเซ็นต์ให้ครบ 80 ลายเซ็นต์ให้ได้เลย (สาธุ...ขอให้ครบทีเถอะ)
การ์ตูน June 12 โอกาส...หลุดลอย รู้สึกเบื่อตัวเองจริง ๆ เลย และไม่ชอบด้วย..กับสิ่งที่เราจะต้องนึกถึงผู้อื่นก่อนเสมอก่อนที่เราจะทำอะไรลงไป เราไม่เข้าใจตัวเองจริง ๆ ว่าทำไมต้องนึกถึงพวกเค้า นึกถึงผู้ที่เรารักและเราเคารพ เพราะนึกถึงพวกเค้าเนี๊ยะแหละ โอกาส...ที่มันเข้ามาหาเรา มันก็เลย...หลุดลอยไปทุกครั้ง โอกาสอะไรน่ะเหรอ? โอกาส..ที่เราจะได้พบเจอกับคนที่ดี ได้ใช้คำว่ารัก เค้าเป็นคนดีน่ะ แล้วเรา...ก็รู้ด้วยว่า เค้ารักเรามานาน ตั้งแต่ที่เรายังเด็กได้มั้ง เค้าคนนั้น อยู่แถวบ้านเราเอง เค้าโตกว่าเราประมาณ 4 - 5 ปีได้อ่ะ วันนึงเค้าโทรมาหาเราแต่ให้เพื่อนเค้าคุยให้น่ะ เค้าโทรมาขอจีบเราน่ะ ในใจตอนนั้น..เรารู้น่ะว่าเป็นใคร แล้ว..เราก็รู้สึกดีใจที่เค้าเข้ามาจีบ แต่เป็นเพราะอะไร เราก็ไม่รู้ ที่เราปล่อยให้โอกาสนั้นลอยไป แหละตอนนี้เราอยากให้โอกาสนั้นมันกลับมา แต่มันก็เป็นไปไม่ได้ โอกาสมันไม่ได้เข้ามาหาเราบ่อย ๆ แต่ถ้า...มีโอกาสนั้นอีกครั้ง เราจะไม่มีวันปล่อยให้โอกาสให้หลุดลอยไปอีกเป็นครั้งที่สอง....แล้วมันจะมีวันนั้นมั๊ย? เราอยากเจอเค้าน่ะ อยากยิ้ม อยากทักทายเหมือนแต่ก่อน แต่เดี๋ยวนี้ พี่เค้าไปไหนก็ไม่รู้ เราไม่ค่อยได้เจอกับเค้าเลย มีครั้งนึง เราเจอเค้า เราอยากยิ้มให้แต่เราก็ไม่กล้าเพราะคิดว่าเค้าคงไม่ชอบเราแล้ว...คงไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้วหล่ะ..ไม่มี...มันจะไม่มาอีก...ไม่มีโอกาสอีกแล้ว..ไม่มีอีกแล้ว
การ์ตูน June 06 เพื่อนใหม่ วันนี้ก็ไปเรียนเป็นวันที่สอง จริง ๆ แล้วก็เหมือนกับไม่ได้เรียเลยอ่ะเพราะอาจารย์เค้าไปประชุม ให้งานแค่ดูวีซีดีที่เค้าเปิดให้ ซึ่งเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับการประกอบอาหารแล้วอาจารย์ก็ออกไป จากนั้น...แมวไม่อยู่ หนูร่าเริงเลย ไม่มีใครดู แม้แต่เรา เราก็ไม่ได้ดูเพราะเพื่อนชวนคุยเพราะตอนนี้เราอยู่ในสภาวะที่ต้องการเพื่อน เมื่อเพื่อนพูดด้วยเราก็ควรพูดกับเค้าเพื่อสร้างสัมพันธไมตรี สักพักเพื่อน ๆ ก็ค่อย ๆ ทยอยออกกันไปทีละคน ๆ บ้างก็ไปกินข้าว บ้างก็ไปเดินรอบ ม. บ้างก็กลับบ้าน รวมถึงเราด้วย อืม...เรียนมาสองวัน ได้เพื่อนใหม่ประมาณเกือบ 10 กว่าคน แต่ถ้าเป็เพื่อนที่เกาะกลุ่มกันไปไหนไปกันละก้อมีด้วยกัน 7 - 8 คน ไม่รวมเราน่ะ ก็เฮฮาดีอ่ะโดยเฉพาะต้น ชื่อจริงชื่อว่า ต้นรัก ชื่อเล่นชื่อว่า อีต้น 555 ไม่รู้ใครตั้งให้ บางทีเราแหย่ต้นก็เรียกว่า อีต้นเนี๊ยะแหละ แต่ต้นก็ไม่ได้โกรธน่ะ เพราะเข้าใจ ส่วนเพื่อนอีกคนนึงชื่อ ทิพย์ แต่ฉายาคือ เหยินฟุ 555 ไม่ใช่อะไรหรอกน่ะ ตอนที่ทิพย์อยู่เมืองกาญฯ ทิพย์ได้ไปเล่นเป็นตัวประกอบของหนังฮ่องกงด้วย โห...เพื่อนเรา Inter มาก ๆ เลย อีกคนนึง ชื่อแอ๋ว คนนี้ไม่ค่อยพูด แต่ความจริงก็พูดเก่งเหมือนกันน่ะ ใครว่าไม่ค่อยพูด อาจจะเป็นเพราะว่าแอ๋วยังไม่รู้จักกับใครมาก เลยทำตัวไม่ถูกมากกว่า คนต่อไป คนนี้..ทำให้เราอึ้งไปเลยทีเดียวเพราะเป็นคนที่รู้เรื่องอะไรที่ ไฮเทค หมด มีทั้งโทรศัพท์มือถือที่เป็นเป็น Notebook ในตัว เกมส์ โทรศัพท์มือถืออีกเครื่อง MP3 เฮออ...เอาเป็นว่า รวยมากล่ะกัน คนนี้ชื่อเบ เบ เป็นผู้ชายน่ะ แต่เพื่อนในห้องชอบเรียกว่า เบเบ้ ไม่รู้ทำไมตั้งชื่อแบบนั้น ชื่อออกไปแนวผู้หญิงมาก ๆ เลย แต่วันนี้ก็ยังไม่ค่อยได้คุยกับเบมากเท่าไหร่หรอก ก็มันเพิ่งวันแรกนี่หน่า ต่อไป..อาจจะคุยเยอะก็ได้ ใครจะไปรู้ ส่วนเพื่อน ๆ คนอื่น ๆ ก็ยังไม่ค่อยได้รู้ประวัติสักเท่าไหร่หรอก แต่พวกเค้าก็ถือว่าเป็นเพื่อนเราคนนึงหล่ะกัน
การ์ตูน June 04 วันแรกของการไปเรียนในรั้วมหาวิทยาลัย วันนี้ก็เป็นอีกวันนึงที่ต้องตื่นแต่เช้าเพื่อไปมหาวิทยาลัย ออกจากบ้านตอนหกโมงเช้าไปถึงนู้นแปดโมงครึ่ง ดีน่ะที่วันนี้เค้านัดตอนเก้าโมง ถ้านัดตอนแปดโมงล่ะก้อ ได้สายแน่ ๆ เลย วันนี้ก็ยังไม่มีอะไรมากแค่รู้ว่าอยู่ห้องไหน? พบอาจารย์ที่ปรึกษาและดูตารางเรียน ตื่นเต้นมากเมื่ออาจารย์จะบอกว่าอยู่ห้องไหนเพราะลุ้นอยู่ว่าจะได้อยู่ห้องเดียวกันกับเพื่อนรึเปล่า? ผลสุดท้ายก็ได้อยู่ห้องเดียวกันกับออ เฮออ...ค่อยยังชั่วหน่อย ไม่งั้นน่ะมันจะรู้สึกไม่อยากเรียนขึ้นมาเลยแหละ แต่ก็สนุกดีน่ะ ได้รู้จักเพื่อนตั้งเยอะตั้งแยะแต่ก็พยายามปรับตัวเข้าหาเพื่อน ๆ ในห้องมีอยู่ 37 คน เอาเป็นว่าจะค่อย ๆ ปรับตัวแล้วกัน ตอนแรกมันก็ยังอาย ๆ อยู่อ่ะ ไม่กล้าพูดอะไรมาก แต่ถ้าผ่านไปเดี๋ยวก็ต้องออกลาย (เชื่อแบบนั้น) แต่มันก็มีเรื่องที่ไม่ค่อยเข้าใจสักหน่อย นั่นคือการลงทะเบียนเรียน ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง? ถ้าเพื่อน ๆ รู้ก็อย่าลืมบอกน่ะ เพราะปวดหัวมาก ๆ เลย
เห็นอุ้มบอกว่า วันนี้ก็เปิดเทอมวันแรกแต่อุ้มไม่ได้ไปเพราะจะต้องไปส่งอ๋อมที่สนามบิน ไม่รู้ว่าตอนนี้จะเป็นยังไงบ้าง จะร้องไห้รึเปล่าน่ะ? สงสัยต้องร้องไห้แน่ ก็เพื่อนไปอยู่ไกลถึงต่างประเทศนี่หน่า จะไม่ให้ร้องได้ยังไง เอาเป็นว่าตูนเข้าใจจ๊ะ แล้วเรื่องเรียนก็ตั้งใจเรียนน่ะ ตูนจะเป็นกำลังใจ แล้วก็อย่าลืมเป็นกำลังใจให้ ตูนด้วยล่ะ?
ตารางเรียน
การ์ตูน
June 02 วันปฐมนิเทศ เมื่อวานนี้ (วันที่ 1 มิ.ย) ไปปฐมนิเทศทุกคณะเลย โห...คนเยอะมาก ๆ เริ่มแรกก็ลงทะเบียนเอาหนังสือคู่มือการศึกษาพร้อมกับได้ป้ายสี จากนั้นการปฐมนิเทศก็เริ่มต้นขึ้นในเวลาประมาณแปดโมงจนถึงประมาณบ่ายโมง ณ. ห้องประชุมใหญ่ จากนั้นก็ต้องแยกย้ายตามสีที่ได้เพื่อไปทำกิจกรรมต่าง ๆ ที่รุ่นพี่จัดไว้ให้ ก็จะมีสีแดง สีชมพู สีเขียว สีส้มและสีน้ำเงิน ฐานต่าง ๆ ก็มีอยู่ด้วยกัน 4 ฐาน ทุกฐานก็สนุกหมดแต่มันก็ไม่ได้มีแค่ความสนุกเท่านั้นแต่มันก็ยังได้สาระความรู้ต่าง ๆ ด้วย อยากจะบอกว่าเหนื่อยมาก ๆ เลย กว่าจะเลิกก็หกโมงครึ่ง กลับถึงบ้านสามทุ่ม เหนื่อยโคดเลย ไม่ได้เหนื่อยแค่เล่นกิจกรรมเท่านั้นน่ะ ยังเหนื่อยกับการเดินทางอีกด้วย เฮอออ....เพิ่งรู้ว่าการเรียนมหาวิทยาลัยมันจะเหนื่อยขนาดนี้ แต่มันก็ได้ประสบการณ์ จริงมั๊ย? และอีกอย่างได้เพื่อนเยอะแยะไปหมด ทั้งรุ่นเดียวกันและรุ่นน้องด้วย
และสำหรับวันนี้ก็ไปปฐมนิเทศคณะศิลปศาสตร์ทั้ง 5 สาขา มีการโรงแรม การท่องเที่ยว ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร ภาษาจีนเพื่อการสื่อสารและภาษาญี่ปุ่น ก็ที่เดิมนั่นแหละ เริ่มแรกก็ลงทะเบียนและเข้าห้องประชุม ผวลาก็ราว ๆ เที่ยวได้ วันนี้ก็ได้รู้จักกับคณะบดีของคณะศิลปศาสตร์ทั้งหมดรวมถึงอาจารย์ผู้สอนด้วย พอผ่านไปก็มีพิธีบายสีสู่ขวัญ อยากจะบอกว่านี่คือครั้งแรกเลยน่ะที่เข้าพิธีนี้ มันทำให้รู้สึกว่าเป็นนักศึกษาของสถาบันมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพแล้ว ก็รู้สึกปลื้มใจอยู่นิด ๆ ใครจะพูดยังไงก็ช่างแต่ตูนว่าพิธีนี้เป็นพิธีการที่ศักดิ์สิทธิ์และสำคัญมาก ๆ ด้วย จากนั้นก็ออกจากหอประชุมเพื่อไปพบกับรุ่นพี่เพื่อทำกิจกรรมเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่หน้าตึกคณะ ไม่ได้มีแค่พี่ ๆ ปี 4 เท่านั้นน่ะ ยังมีพี่ ๆ ที่จบไปแล้วก็มาต้อนรับเหมือนกัน รู้สึกอบอุ่นมาก ๆ เลย แต่ทำกิจกรรมไปได้ไม่เท่าไหร่อาจารย์ก็มาไล่ จากสนุกสนานก็กลับเปลี่ยนเป็นหมดลมเลย แต่ไม่เป็นไรยังไงแล้วเดี๋ยวก็ต้องได้เจอกับพี่ ๆ เค้าแน่
อุ้มเคยบอกว่าที่ ม. เกษตรฯ ถ้าเจอกับรุ่นพี่เราก็ต้องยกมือไหว้แม้ว่าเค้าจะเป็นรุ่นเดียวกันกับเราก็ตาม ที่นี่ก็ต้องทำแบบนั้นเหมือนกัน เจอหน้าพี่ ๆ ก็ต้องยกมือไหว้ พี่ ๆ น่ารักทุกคนเลยและเป็นกันเองด้วย อืม...ที่นี่ก็มีพี่รหัสและน้องรหัสเหมือนกัน ไม่รู้เหมือนกันว่าใครจะได้เป็นพี่รหัสของเรา ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย ขอให้เค้าดีกับเราเยอะ ๆ ดูแลเทคแคร์เรา อย่าทอดทอดทิ้งเรา แค่นี้ก็พอใจแล้ว และวันมะรืนนี้ก็เป็นวันเปิดเทอมวันแรก ไม่รู้สิ..มันตื่นเต้นยังไงก็ไม่รู้ สงสัย อาจจะเป็นเพราะว่าแปลกที่แปลกทาง ก็เอาเถอะ ยังไงแล้วเราก็ต้องมีความอดทนให้มาก ๆ และก็ต้องขยันมาก ๆ ด้วย สู้..สู้..
การ์ตูน |
|
|
