sutatsanee's profileI'm still loving you...O...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
August 20 ความรู้สึก ขอเขียนอีกครั้งสำหรับวันนี้เพราะอีกนานเลยกว่าตูนจะได้เข้ามาอัพอีกและอีกอย่างอารมณ์ตอนนี้มันก็อยากเขียนด้วย
การได้แอบชอบใครสักคนนึงมันเป็นสิ่งที่มีความสุขมากเลยน่ะ แม้จะเป็นเวลาที่เจอเค้าหรือไม่ได้เจอ มันก็มีความสุข แต่มันแปลกตรงที่ว่า เราอยากรู้จักกับเค้ามากขึ้น แต่เราก็ไม่กล้า อยากคุย ก็ไม่กล้าอีก อยากส่งข้อความไปหา ทั้งไม่กล้าและกลัวเค้าจะรำคาญ ตูนอาจจะคิดมากไปเองก็ได้ แต่ถ้าเป็นอย่างที่ตูนคิดล่ะ? มันคงเสียใจมากถ้าได้รู้และรู้สึกว่าเป็นแบบนั้น ตูนไม่อยากบอกกับตัวเองว่า "เลิกเถอะ ไม่มีหวังหรอก" แต่ถึงยังไง ทุกคนก็ต้องมีความหวัง ถึงท้ายที่สุดมันอาจจะจบลงในสิ่งที่เราไม่ต้องการ ไม่อยากให้เป็น แต่ถ้าเรามีความหวัง มันก็ทำให้เรามีกำลังใจที่จะเดินหน้าต่อ ตูนให้กำลังใจตัวเองทุกวัน ถึงแม้ว่ามันอาจจะเป็นไปไม่ได้แต่ทุกคำพูดตูนก็จบลงด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ เรารู้น่ะ ว่าในใจของเค้า ไม่มีเราอยู่ในนั้นเลย เรายังยิ้มได้แต่ก็ยิ้มได้ในคราบน้ำตา เราไม่รู้อนาคตหรอกว่า ต่อไป เราจะยิ้มหรือว่าร้องไห้ แต่รู้อะไรมั๊ย? เมื่อในใจตอนนี้ยังมีเค้าอยู่ เรื่องนั้นมันก็ไม่สำคัญกับตูนอีก แค่มีเค้า มีเค้าอยู่ เค้าจะรู้หรือไม่? มันก็ก็ไม่สำคัญกับ ตูนเช่นกัน แม้เค้าจะยังรักใครอยู่ ตูนบอกได้เลย ว่าตูนไม่เสียใจ นั่นมันเป็นสิทธิ์ของเค้า ที่เค้าจะรักหรือไม่รักใคร ก็เหมือนกับตูนที่มีสิทธิ์ที่จะชอบเค้าได้เหมือนกัน
การ์ตูน อยากให้รู้ว่ารักเธอด้วยเหตุใดก็ตาม เธอไม่เคยรับรู้
ใกล้เธอสักเท่าไหร่ แต่เหมือนไกล ไกลห่างกัน ได้แค่มองหน้าเธอ ทำได้เพียงแค่นั้น หัวใจที่แอบฝัน อยู่ใกล้กันยิ่งหวั่นไหว หากเธอรู้ใจ หากเธอรู้ตัว เธอจะเข้าใจกันรึเปล่า ก็ไม่รู้เลย แต่ต้องพูดไป และจะมาเพื่อกวนใจคำถามเดียว แค่อยากรู้รังเกียจกันไหม ขอให้มันอย่าเป็นแบบนั้นเลย อยากได้ยินเสียงคนที่คุ้นเคย อยากจะเจอคนเดิมที่เคยที่เจอในเมื่อวาน หากพรุ่งนี้ทุกอย่างหมุนไป ฉันคนหนึ่งจะยืนตรงที่เก่า อยู่เพื่อบอกเธอ คำที่ค้างใจ ต่อให้มันจะีไม่มีวันเป็นจริงเลยก็ตาม อยากให้รู้ว่ารักเธอ อยากให้หันมาหน่อย อยากให้มองหน้ากัน ถ้าเธอไม่หวั่นไหวกับสายตาคนอย่างฉัน ไม่บังคับใจเธอ หากเจอคนที่ฝัน หวังเพียงใครคนนั้น จะใกล้เคียงคนอย่างฉัน หากเธอรู้ใจ หากเธอรู้ตัว เธอจะเข้าใจกันรึเปล่า ก็ไม่รู้เลย แต่ต้องพูดไป และจะมาเพื่อกวนใจคำถามเดียว แค่อยากรู้รังเกียจกันไหม ขอให้มันอย่าเป็นแบบนั้นเลย อยากได้ยินเสียงคนที่คุ้นเคย อยากจะเจอคนเดิมที่เคยที่เจอในเมื่อวาน หากพรุ่งนี้ทุกอย่างหมุนไป ฉันคนหนึ่งจะยืนตรงที่เก่า
อยู่เพื่อบอกเธอ คำที่ค้างใจ ต่อให้มันจะไม่มีวันเป็นจริงเลยก็ตาม อยากให้รู้ว่ารักเธอ
อารมณ์ในตอนนี้ก็คือเพลงนี้แหละ
การ์ตูน
August 19 ภารกิจที่ทำในวันนี้ วันนี้น่ะแทบไม่ได้อยู่บ้านเลย พอลุกจากที่นอนเป็นเวลา 8 โมงกว่า ๆ ก็ลุกอาบน้ำแต่งตัว แล้วออกจากบ้านไปกินก๋วยเตี๋ยวกับแม่ จากนั้นก็ไปลงประชามติ..แต่ไม่บอกหรอกว่าเลือกอะไร? เมื่อกากากบาทเสร็จเรียบร้อย ก็นั่งรถสาย 91 ไปยังบ้านเพื่อนที่หมู่บ้านเศรษฐกิจเพื่อไปทำงาน แต่ที่ไหนได้ Net บ้านเพื่อนดันถูกตัด (เลือกเวลาตัดได้ดีมาก) ก็เลยต้องไปทำที่ร้าน แต่ตูนก็ไม่ได้ไปด้วยหรอกเพราะเพื่อนบอกว่าจะไปทำกับแฟนตูนเข้าใจว่าอยากอยู่กับแฟน 2 คน เท่านั้น ก็เลยกลับบ้านก่อน กลับมาได้สักพักก็เลยโทรไปหาอุ้มเพื่อนรักเพราะก่อนหน้านี้ อุ้มก็เอาPCTโทรมาคุยด้วยแต่มันไม่ค่อยมีสัญญาณเลยยังไม่ได้คุยอะไรกันมากคุยไปได้สักพัก อุ้มก็บอกให้ออกไปเจอกัน ด้วยความที่ว่าไม่ได้เจอกันมานานมากเลยตอบตกลงแล้วไปนัดเจอกันที่ TOP หน้าปากซอยบ้านเพราะบ้านตูนกับบ้านอุ้มอยู่ใกล้กัน เราไปกินอะไรกันนิด ๆ หน่อย ๆ แต่ก็อิ่มพอดูเลยแหละ กินไป คุยไป บ้างก็เรื่องของอุ้ม บ้างก็เรื่องของตูน สลับกันไป เวลาที่เรากันทีไรน่ะ จะไม่เคยเงียบกันเลย คุยกันตลอดและจะเล่นกันตลอดด้วย...เวลาอยู่กับอุ้ม..ตูนมีความสุขมากเลย (รู้มั๊ยอุ้ม) ก็เราเป็นเพื่อนกันมานาน รู้ไส้รู้พุงกันหมดแล้ว ทำอะไรก็สบาย ๆ และที่สำคัญคือเราเข้าใจกันและกัน เราไม่ค่อยมีเรื่องทะเลาะกันสักเท่าไหร่หรอก ส่วนมากจะเล่นหัวเราะอะไรแบบนั้นซะมากกว่า ดีใจมากเลยที่วันนี้ได้เจออุ้มอีก ยังไม่รู้เลยว่าวันไหนจะได้เจอกันอีก ก็...เอาเป็นว่า คิดถึงแล้วกัน...เอาะ..และต้องขอบใจด้วยน่ะสำหรับคำปรึกษาที่ดีที่มีให้กับตูนอย่างจริงใจ..ขอบใจจ๊ะ
การ์ตูน August 18 ไม่รู้ว่าเป็นอะไร? ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้เป็นอะไร? อยากจะเขียนระบายเรื่องราวบางเรื่องที่ยังไม่เคยบอกกับใคร แต่ไม่รู้ว่าทำไมวันนี้ถึงอยากระบายมันออกมา ตอนที่รู้ว่าได้เข้า ม. ราชมงคลกรุงเทพ ความรู้สึกตอนนั้นมันเป็นความรู้สึกที่มีความสุขและดีใจมาก แต่พอมาเรียนวันแรก ๆ รู้สึกอยากร้องไห้ ไม่รู้สิ มันไม่อยากไป มันอยากกลับบ้าน อยากกลับไปเรียนที่เดิม แต่คิดไปคิดมาเมื่อเข้าที่นี่ได้แล้ว เราก็จะต้องสู้ ตลอดทั้งอาทิตย์ก็จะนั่งเงียบ ๆ เพื่อนชวนคุยก็คุยไปกับเค้าแต่ไม่มีความรู้สึกอะไรเลย ร้องไห้อยู่บ่อย ๆ ว่าคงเข้ากับใครไม่ได้ คงอยู่ที่นี่ไม่ได้ แต่มาอยู่วันนึง มันเป็นวันที่ตูนมีความสุขมากเพราะตูนได้พบกับใครคนนึง ตูนเห็นเค้าครั้งแรกก็รู้สึกดี ดีมาก ๆ จากที่ตูนไม่อยากไปเรียน ตอนนี้ความรู้สึกมันอยากไปเรียนทุกวัน อาจจะเป็นเพราะว่าอยากเจอเค้ามั้ง วันไหนที่ไม่เห็นเค้า วันนั้นจะเป็นวันที่ตูนนั่งซึมเศร้า จนเพื่อน ๆ จับได้ว่ารู้สึกดีกับคน ๆ นึง มันเลยทำให้ตูนได้คุย ได้เล่นกับเพื่อน ๆ มากขึ้น กำลังคิดอยู่ว่า ถ้าวันนั้นไม่เจอกับเค้า ความรู้สึกมันก็คงยังเหมือนเดิม ยิ่งเจอเค้า เรื่องราวมันก็มากขึ้นที่จะเก็บเอาไว้และพอมานั่งเงียบ ๆ คนเดียว ก็เอาเรื่องราวต่าง ๆ ของเค้ามานั่งคิด...มันก็มีความสุขดีเหมือนกัน
ถึงรู้ว่า มันคงเป็นไปไม่ได้ แต่รู้อะไรมั๊ย? ว่าตูนไม่เสียใจเลย แค่ได้เจอเค้า ได้มองเค้าอยู่ห่าง ๆ เท่านั้น..ก็มีความสุขแล้ว ตูนไม่ได้หวังอะไรมากเพราะรู้ว่าถึงหวังไปสักวันคงต้องนั่งร้องไห้ ดังนั้น..อย่าหวังอะไรมากเลย แต่มันมีอยู่สิ่งหนึ่งที่อยากบอกกับเค้าคือ ขอบคุณน่ะค่ะ ขอบคุณจริง ๆ ที่ทำให้ตูนรู้สึกดีขึ้น จริง ๆ แล้วมันมีอะไรหลายอย่างที่อยากจะบอก แต่แค่คำขอบคุณ ตูนว่ามันก็คงเพียงพอแล้ว
ขอบคุณมากน่ะที่อ่านมาจนถึงบรรทัดสุดท้าย
การ์ตูน August 17 กลับมาแล้ว หวัดดีจ๊ะเพื่อน ๆ ทุกคน ไม่ได้เข้ามาเขียนอะไรเลย เพราะตอนนี้ไปอยู่หอแล้ว ก็เลยไม่ค่อยมีเวลาน่ะและแถมงานน่ะเยอะมาก ๆ เลย ต้องรีบทำแล้ว...แต่ขอเวลามาเขียนความคืบหน้าให้เพื่อน ๆ ได้อ่านกันก่อน
ก็อย่างที่บอกว่าตอนนี้ย้ายไปอยู่หอแล้วและไปอยู่กับเพื่อนอีกคนนึง ชื่อ Mermaid เป็นไงล่ะชื่อเพราะมั๊ย? ชื่อเหมือนการ์ตูนเลย เพื่อนร่วมห้องคนนี้เป็นคนน่ารักและเป็นคนดี เวลาตูนมีงานที่ทำไม่ค่อยได้ก็จะปรึกษาเพื่อนคนนี้แหละ ไม่ต้องห่วงน่ะจ๊ะเพื่อน ๆ อยู่ด้วยกันได้ ไม่มีปัญหาอะไรเลย ส่วนมากจะเล่น ๆ กันมากกว่า ตลกดี...เวลาที่เมดทำหน้างอน ฮะ..ฮะ...ฮา
ไม่รู้เหมือนกันน่ะว่าจะเขียนอะไรดี เพราะบางเรื่องตอนนี้มันก็ลืมไปบ้างแล้ว...คิดถึงอุ้มจัง เพราะอุ้มเป็นเพื่อนรัก ตูนตั้งแต่ ป. 4 จนถึงตอนนี้ มันก็เลยเป็นอะไรที่ผูกพัน เวลามีเรื่องอะไร อุ้มก็จะเข้าใจตูนเสมอและจะคอยปลอบใจในเวลาที่ตูนมีปัญหา ไม่ว่าจะมากหรือน้อย แต่ตอนนี้ตูนกับอุ้มก็ไม่ค่อยได้เจอกัน ไม่ค่อยได้โทรกัน นาน ๆ ถึงโทรหากัน เพราะต่างคนต่างก็ต้องมีหน้าที่ ๆ ต้องทำและอยู่ห่างกันมาก...แต่ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวก็ได้เจอ..ใช่มั๊ยอุ้ม? คิดถึง ตูนบ้างรึเปล่าเนี๊ยะ แหม..รู้น่าว่าคิดถึง แต่ตูนคิดถึงอุ้มมากกว่า ฮะ ฮะ ฮา... รีบกลับบ้านเร็ว ๆ อย่ามัวแต่ไปอยู่หอน่ะ ต้องกลับบ้านบ้าง เข้าใจมั๊ยเพื่อนรัก?
การ์ตูน
|
|
|
