sutatsanee's profileI'm still loving you...O...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
July 27 สอบเสร็จแล้ว เย้!!!!! สอบเสร็จแล้ว ดีใจจัง เครียดมา 5 วันติดกันเต็ม ๆ เลย 5 วันที่สอบก็ไปนอนกับเพื่อนที่หอเลยเพราะมีสอบช่วงเช้ากลัวไปไม่ทัน จริง ๆ แล้วก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผลสอบจะออกมาเป็นยังไง ก็ขอให้ออกมา A ทุกวิชาเลยแล้วกันน่ะ (ถ้าเป็นอย่างนั้นได้ก็คงดีใจมาก ๆ เลย)
เพื่อน ๆ ของตูนเป็นยังไงกันบ้าง? สบายดีกันมั๊ยจ๊ะ? สำหรับตูนสบายดี แล้วอุ้มล่? เป็นยังไงบ้าง? เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยได้คุยเลยอ่ะ คิดถึงน่ะจ๊ะ วันนี้ก็ย้ายของลงมาห้องใหม่ซึ่งใหญ่กว่าเดิมและราคาก็เพิ่มขึ้นด้วย แต่ว่าเย็นสบายมาก ไม่อับเหมือนกับห้องเก่า แต่ว่ากว่าตูนจะกลับหอก็ประมาณอาทิตย์หน้านู้น เพราะอยากอยู่บ้านก่อนและกว่าจะเปิดเรียนก็วันที่ 14 นู้นแหนะ จะรีบกลีบหอทำไม?
คิดถึงมาก...อยากเจอมาก..ถ้ามีโอกาสได้คุยกับพี่เค้า จะลองเข้าไปคุย เพราะโอกาสมักไม่มาหาเราบ่อย จริงมั๊ย? (ใช่ จริง) อาทิตย์นี้ไม่ได้เจอกับพี่เค้าเลยอ่ะ คิดถึงมาก คิดถึงที่สุด จะมีโอกาสได้เจอกับเค้าอีกมั๊ย? สาธุ..เปิดเรียน ขอให้เจอทุกวันเลย
ป.ล. อุ้ม..ตูนมีเรื่องที่อยากจะปรึกษา ว่างเมื่อไหร่ เดี๋ยวตูนโทรไปหาน่ะ
เบ..ขอบใจจริง ๆ สำหรับคำปรึกษาเกี่ยวกับเรื่องของเทคโนโลยีใหม่ ๆ
เมท..กลับไปบ้านอ่ะ อย่าลืมซื้อขนมมาฝากน่ะ กะหลี่ปั๊บ น่ะ ขอบใจจ๊ะ
พี่ Ice...ขอบคุณน่ะค่ะ พี่ทำให้ตูนรู้สึกดีมาก ๆ ขอบคุณค่ะ
พี่เจเล่..คิดถึงมาก เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยได้คุยกันเลย ทำข้อสอบได้มั๊ยค่ะ? ตอบด่วน
พี่แนน..เหมือนกัน ไม่ค่อยได้เจอ เป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้
พี่ปลา..ขอบคุณค่ะสำหรับคำปรึกษาดี ๆ ที่มีให้น้องคนนี้น่ะค่ะ
การ์ตูน July 15 การเข้าค่าย สวัสดีจ๊ะเพื่อน ๆ ทุกคน ตอนนี้ก็เป็นเวลาประมาณสามทุ่มกว่า ๆ ได้แล้ว มันเป็นเวลาที่เหนื่อยแล้วเพลียมาก ๆ แต่ยังไงก็จะต้องมาเล่าให้เพื่อน ๆ ได้ฟังกันว่าเหนื่อยและเพลียเรื่องอะไร? ก็เรื่องการไปเข้าค่ายน่ะสิ ไปเข้าค่ายที่ค่ายทหารบุรฉัตรที่ราชบุรีมา เอางี้เดี๋ยวเล่าเป็นขั้น ๆ แล้วกันจะได้รู้ลึกกันไปเลยว่ามันมันส์มากแค่ไหน
วันแรก ตื่นแต่เช้า...เลย แล้วรีบอาบน้ำแต่งตัว แล้วไปยังหัวลำโพงซึ่งเป็นจุดนัดหมาย อยากจะบอกว่าคุณแม่สุดที่รักไปส่ง(แม่น่ารักมาก ๆ เลย) จากนั้นก็นั่งรอขบวนรถไฟออกประมาณ 20 นาที จึงขึ้นไปบนขบวนรถไฟแล้วเลือกที่นั่งตามใจชอบซึ่งที่ ๆ เราและเพื่อน ๆ เลือกก็เป็นที่ ๆ แสนสบายและมีความสนุกสนาน จากนั้นขบวนรถไฟก็มาถึงยังสถานีราชบุรี ทางค่ายทหารก็นำรถมารับประมาณ 3 คันได้เพื่อไปยังค่าย เมื่อไปถึงแล้วก็ไปไหว้สักการะบูชา ร. 5 ก่อน ก่อนที่จะเข้าที่พักเพื่อไปเก็บของและ 5 นาทีต่อมา ครูฝึกก็เรียกให้ลงมาเข้าแถวพร้อมกันแล้วไปยังโรงยิมเพื่อทำกิจกรรมกัน มีกิจกรรมหลายรูปแบบทั้งเต้นทั้งร้องและมีให้แบ่งกลุ่มสองกลุ่มแล้วเล่นกีฬาแชร์บอลกัน มีกลุ่มอัลฟากับบลาโว้ อราอยู่ทีมบราโว้ ซึ่งการแข่งขันนั้นทีมบลาโว้ได้ที่ 1 เย้!!ดีใจมาก จากนั้นครูฝึกก็ให้ไปรับประทานอาหารแล้วเตรียมตัวเพื่อไปยังกิจกรรม Happy night ต่อ ซึ่งบรรยากาศนั้นก็เต็มไปด้วยความสนุกและเสียงหัวเราะ และประมาณห้าทุ่มครูฝึกก็ปล่อยให้ทุกคนไปอาบน้ำนอนเพื่อทำกิจกรรมต่อในวันพรุ่งนี้
วันที่สอง เป็นอะไรที่ตื่นเช้าอีกแล้ว ตื่นตั้งแต่ตีห้าแนะ แปรงฟันเปลี่ยนชุดแล้วลงไปออกกำลังกายตอนเช้าพร้อมกับรับประทานอาหาร ใช้เวลาตรงนี้ก็ประมาณเกือบชั่วโมงครึ่งได้ จากนั้นครูฝึกก็ปล่อยให้เราไปเปลี่ยนเสื้อผ้าพร้อมที่จะลุยต่อกับกิจกรรมที่โหดและหนักมากนั่นก็คือการปีนหน้าผาจำลอง ปีนเชือกและโดดหอ มันเป็นอะไรที่หวาดเสียวแต่ก็สนุกดีน่ะ ตูนไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อนเลยอ่ะ ไปเข้าค่ายกี่ครั้ง ๆ ก็ไม่เคยร่วมกิจกรรมกับเค้าสักที วันนี้ก็เลยได้รู้ว่าสิ่งที่มันท้าทายดูหวาดเสียวแท้ที่จริงแล้วมันก็เต็มไปด้วยความสนุกและมีความสุขมาก จากนั้นก็ไปร่วมกิจกรรมเข้าฐาน สนุกเหมือนกันอีกนั่นแหละถ้าเป็นการปีนหน้าผาหรือโดดหอมันเป็นอะไรที่เราจะต้องทำคนเดียวใช่มั๊ย? แต่อันนี้ต้องร่วมกันทำกิจกรรมร่วมกันเป็นทีม ได้ทั้งกำลังและได้ใช้สมองในการคิดปัญหาแต่ละอย่าง มีทั้งหมด 9 ฐานด้วยกัน สนุกมาก ๆ แถมยังได้เพื่อนอีกต่างหาก พอถึงเวลาสักประมาณ 11 โมง ครูฝึกก็ปล่อยให้ไปรับประทานอาหารกลางวันแล้วไปเก็บกระเป๋าเพื่อเตรียมตัวกลับบ้านในเวลา 4 โมงเย็น ดีใจมาก ๆ ที่ได้ไปค่ายแห่งนี้ ถ้าไม่ได้ไปน่ะเสียใจแย่เลยอ่ะ
แต่ก็มีอีกอย่างหนึ่งน่ะ มันเป็นอะไรที่พิเศษและมีความสุขมาก ๆ เลย พี่คนนึงที่ตูนชอบเค้าก็ไปด้วย ดีใจมาก ๆ เลยอ่ะ มองเค้าตลอดเลยจนรู้สึกว่าเค้าคงจะรู้แล้วว่าเราชอบเค้าอ่ะ ทำตัวมีพิรุดก็อย่างนี้แหละ และตอนกลับบ้านเค้าก็ได้เดินมานั่งที่โบ้กี้ที่เรานั่งอยู่และใกล้กันมาก เพื่อน ๆ ก็รู้ว่าตูนชอบเค้า จึงบอกให้พี่เค้ามาถ่ายรูปคู่กันกับตูน จริง ๆ ก็เขินมาก ตัวสั่นเลยแหละ ตอนแรกพี่เค้าแค่รู้สึกว่าเราชอบ พอมาตอนนี้น่ะเราว่าพี่เค้ารู้แล้วล่ะว่าเราชอบเค้า ไม่รู้สิ ถึงพี่เค้ารู้น่ะ ถึงยังไงเราก็ยังจะชอบเค้าอย่างนี้แหละและถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้เจอเค้าอีกแต่ยังไงเราก็ยังจะชอบเค้าเหมือนเดิม มันรู้สึกดีมาก ๆ เลยน่ะ พี่เค้าดูดีและตูนก็รู้สึกได้ว่าพี่เค้าเป็นคนดีและเป็นคนเก่งแถมยังมีความสามารถหลายด้านอีกด้วย ดีใจมาก ๆ เลยอ่ะ อยากหยุดเวลาเอาไว้เลย รู้มั๊ย? อยากเจอพี่ทุกวัน อยากพูดคุยทุกวัน ไม่รู้จะรู้สึกอะไรมากไปกว่าคำว่า "ดีใจมาก ๆ" แล้วล่ะ
การ์ตูน July 09 อยาก... หลายคนอาจจะงงว่า "อยาก..." ของตูนหมายถึงอะไร? ตูนไม่รู้ว่ามันจะเป็นความรู้สึกอยากรึเปล่า? หรือ..จะเป็นความรู้สึกที่อยากจะระบายมันออกมา เอาล่ะ..ตูนบอกก็ได้ว่า "อยาก..." ของตูนคืออะไร?
"อยากลองเปิดใจให้กับคำว่ารัก"
"อยากลองเปิดใจให้ใครสักคนได้ก้าวเข้ามาใช้ชีวิตร่วมกัน"
"อยากให้คนที่เราเคยคิดว่าไม่ใช่..กลับมารักเราอีกครั้ง"
"อยากให้คำว่าเกลียดไม่มีบนโลก"
สิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่เราอยากให้มันเกิดขึ้น เราอยากเปิดหัวใจให้กับคำว่ารักเพราะสำหรับเราแล้วความหมายของคำว่ารักนั้นเรายังไม่รู้เลย เราจึงอยากให้ใครสักคนได้ทำให้เรารู้ว่า "รัก" หมายถึงอะไร? บางคนอาจจะบอกว่า ถึงแม้ไม่มีใครความรักมันก็เกิดขึ้นกับเราได้ ก็ความรักจากครอบครัวไง เพื่อน ๆ ด้วย บอกตามตรงว่า เราได้รับความรักจากพวกเค้าจริง ๆ และเราก็คิดว่าเป็นรักที่บริสุทธิ์มาก แต่เราก็ยังอยากรู้ความหมายของคำว่ารักของหนุ่มสาวดูบ้าง ว่ามันจะเหมือนกันมั๊ย? แต่ก่อนตูนปิดกั้นหัวใจตัวเอง มีคนเข้ามา..ตูนก็ไม่เคยสนใจ ทั้ง ๆ ที่ก็ยังไม่รู้ว่า เค้าเป็นคนยังไง? เค้าอาจจะเป็นคนดีก็ได้ แต่เราก็ไม่ให้โอกาสเค้าที่จะแสดงความรักหรือความจริงใจต่อเราเลย พอมาตอนนี้เราเปิดหัวใจเพื่อให้โอกาสกับใครสักคนและคนที่เรารอนั้นก็คือ "เค้า" แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าเค้าจะกลับมารักเราอีกเลย จนตูนรู้สึกว่า เค้าคงจะเกลียดตูนไปแล้ว เพราะแม้แต่หน้าตูนเค้ายังไม่อยากมองเลย แต่ก่อนเค้าจะทักทายดีแต่พอมาเดี๋ยวนี้ไม่เคยทักทายกันสักคำ จะถามว่าเป็นยังไงบ้าง? ก็ไม่เคยเห็นจะถาม จนบางครั้งก็รู้สึกน้อยใจและโกรธตัวเองที่ไม่ยอมเปิดใจให้เค้าเข้ามา นั่นก็สมควรแล้วล่ะ? แต่มีสิ่งหนึ่งที่ไม่รู้ว่าควรทำยังไง? ตูนจะต้องเจอเค้าตลอดเพราะอยู่บ้านใกล้กัน บางครั้งตูนคิดว่าตูนอาจจะทำในสิ่งที่ไม่ดีหรืออะไรก็ได้ ตูนพยายามก้มหน้าไม่มองเค้าแต่บางทีมันก็เหลือบไปมองอยู่เรื่อย ตูนกลัวว่าเค้าจะสังเกตุเห็นอะไรบางอย่างในตาของตูนก็ได้(น้ำเน่าจริง ๆ ... แต่มันก็ออกมาจากใจน่ะ) เพื่อน ๆ ช่วยบอกด้วยว่าควรทำยังไง? แต่ในใจตูนก็อยากให้เค้ากลับมา
การ์ตูน
July 02 เรื่องของวันนี้ วันนี้ไปที่รัฐสภามา ไปทำอะไรน่ะเหรอ? ไปต้อนรับแขกและคอยเสิร์ฟพวกเครื่องดื่มให้กับแขกที่มาประชุมในหัวข้อที่เกี่ยวกับการป้องการยาเสพติดอะไรเนี๊ยะแหละ ตูนก็ไปกับอาจารย์เพื่อน ๆ และพี่ปี 4 ไปแล้ว..ตอนแรกก็รู้สึกเบื่อ ๆ จะเป็นตอนช่วงเช้า พอช่วงบ่าย ทานข้าวเสร็จตอนนี้ก็เริ่มค่อยรู้สึกดีขึ้นหน่อยเพราะพี่ปี 4 พวกเค้าเข้ามาคุยเล่นกัน ตลกดี โดยเฉพาะพี่แพค ชื่อแปลกมั๊ย? ไมมีรูปหรอกน่ะ แต่หน้าตาเค้าจะคล้าย ๆ โต๋ ที่เป็นนักร้องอ่ะ ตอนแรกแมว เพื่อนตูนทักว่าหน้าตาพี่เค้าเหมือนโต๋ เค้าโกรธเลยอ่ะเพราะเค้าไม่ชอบโต๋ น่าขำจริง ๆ หน้าตาคล้าย ๆ กับคนที่เราไม่ชอบเนี๊ยะ 555 ส่วนพี่คนอื่น ๆ พวกเค้าก็ตลกเหมือนกัน แต่มีพี่อยู่คนนึง เค้ามีลักษณะนิ่ง ๆ ไม่ค่อยพูดอะไรมากสักเท่าไหร่ ส่วนมากจะเป็นคนฟังมากกว่า (เท่าที่เห็นน่ะ) แต่เค้าก็คุยกับเราดีอ่ะ พอตอนกลับอ่ะ เค้าก็ถามน่ะ ว่าจะกลับยังไง? เราก็ไม่ค่อยรู้ที่รู้ทางสักเท่าไหร่หรอก ก็เลยบอกกับพี่เค้าไปว่ายังไม่รู้ พี่เค้าก็พยายามที่จะหาให้ว่าควรจะเริ่มต้นตรงไหน? แต่มีอยู่คำหนึ่งที่เราฟังแล้ว ทำให้เรารู้สึกดีมาก ๆ ก็ต้องเป็นคำที่พี่เค้าพูดว่า "กลับไม่ได้แน่ ๆ เลยอ่ะ" ดูแล้วมันก็เหมือนกับคำธรรมดา แต่ถ้าฟังน้ำเสียงน่ะจะรู้ว่าลึก ๆ ค้ารู้สึกเป็นห่วงเรา เค้าพยายามหาทางให้เราจนเจอ ไม่รู้สิ รู้สึกดีมาก ๆ เลย มันทำให้เรารู้อย่างหนึ่งว่า เราไม่ควรปิดกั้นตัวเอง เราอยากจะพูดกับใครก็พูดไปโดยที่ไม่ต้องไปฟังใคร การมาเรียนที่นี่มันก็ดีเหมือนกันน่ะ..ได้เจออะไรหลาย ๆ อย่าง ได้เจอกับคนมากหน้าหลายตาที่เราไม่รู้จักแต่บางทีแค่เรายิ้มเป็นการทักทาย เราก็ค่อย ๆ เริ่มรู้จักกับใครคนอื่นมากขึ้น (อุ้ม...ถ้าอุ้มอ่านอยู่น่ะ พี่คนนี้เค้าหน้าตาคล้าย ๆ กับพี่ฟางเลย) อย่างที่อุ้มบอกนั่นแหละ เราไม่จำเป็นต้องจมปักอยู่แต่กับคนเดิม ๆ ถ้าคบกับใครคนอื่นที่เข้ากับเราได้ นั่นมันอาจจะทำให้เรามีความสุขมากขึ้นและได้ใช่ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยได้อย่างคุ้มค่าก็ได้ ขอบใจน่ะ (ชอบที่คาดผมมาก..ขอบใจอีกครั้ง)
การ์ตูน June 30 อยู่คนเดียวไม่เป็นรู้ตัวว่าขี้เหงา แต่เอาไม่อยู่ ไม่ชินทั้งที่รู้ ว่างเมื่อไหร่ต้องเหงา
มันเกลียดอารมณ์แบบนี้ มันเบื่อนาทีว่างเปล่า กาคำว่าเหงา ทุกข้อเลย
หัวใจมันอ่อนล้า แต่ตาไม่หลับ
ที่นอนไม่อยากพับ ยิ่งอยากนอนเฉย ๆ คนโสดก็เป็นอย่างนี้
มันแปลกที่ไม่คุ้นเคย
ทำไมต้องเหงาไม่เข้าใจ
หลบไปอยู่ไหนเจ้าความรัก
ขอแค่สักคนช่วยฉันให้พ้นเวลาโหดร้าย
เติมคำว่าความจริงใจลงในช่องว่าง
เขียนคำว่ารักบนกึ่งกลางของหัวใจ ลบคำว่าตัวคนเดียวให้มันเลือนหาย
ความอ้างว้างเก่า ๆ ถูกแทนด้วยคำว่าเราเรื่อยไป
แต่ใครตอบฉันได้ไหม
วันใดถึงหาเจอ
ผู้คนต้องเป็นล้าน ต้องการแค่หนึ่ง แต่คนที่ลึกซึ้ง ก็ยังมองไม่เห็น
เมื่อไหร่จะมีใครรู้ ว่าอยู่คนเดียวไม่เป็น
วันหนึ่งไม่ช้า ต้องเหงาตาย
By Dan Beam เที่ยวสยาม เมื่อวาน..ไปเที่ยวสยามมา..ไปกับใครน่ะเหรอ? ก็ใครซะอีกล่ะ ก็อุ้มน่ะสิ เมื่อวานไม่มีเรียนบ่ายก็เลยตัดสินใจกลับบ้าน นั่งรถไปได้สักพัก...เสียงมือถือก็ดังขึ้นและคนที่โทรมาก็คืออุ้มนั่นเอง อุ้มโทรมาชวนไปเดินเที่ยวสยาม ทั้ง ๆ ที่อุ้มมีเรียนตอนบ่าย (นั่น...โดด) แต่อุ้มก็บอกว่าจะทำธุระเรื่องทุนการศึกษา เราก็เลยไม่ว่าอะไร (โดดได้แค่วันนี้วันเดียวน่ะอุ้ม) พอไปถึงสยามน่ะ เรา..เหมือนบ้านนอกเข้ากรุงยังไงก็ไม่รู้ มองรอบ ๆ หาทิศหาทางไม่ถูกเลย ไม่รู้จะเริ่มต้นตรงไหนดี แต่อุ้มก็บอกให้ไปรอที่ศูนย์หนังสือจุฬาฯ...ไม่กล้าเข้าก็เลยไปนั่งรออยู่ใต้ตึก งงล่ะสิ!! ว่าหาเจอได้ยังไง? เดิน ๆ มั่ว ๆ ไปก็หันไปเจอ ดีใจสุด ๆ นึกว่าจะหลงซะแล้ว
ตรงใต้ตึกศูนย์หนังสือจุฬาฯมันจะมีที่นั่งยาว ๆ สองฝั่ง เรานั่งตรงฝั่งถนน ก็นั่งรออุ้มนั่นแหละ นั่งจนเมื่อยก้นเลย และในขณะที่กำลังนั่งรออยู่นั้น เราก็ไปเจอกับผู้ชายคนหนึ่ง ผิวขาว สูง (ประมาณ 180 ได้) เป็นคนทำงานแล้วล่ะ มือข้างนึงก็ถือกระเป๋า Notebook อีกข้างก็ถือหนังสืออะไรก็ไม่รู้ เค้าจะเดินมานั่งที่ม้านั่งตรงฝั่งที่เรานั่งแต่เห็นว่ามันไม่มีที่จึงเดินไปนั่งที่ฝั่งตรงข้าม ตอนแรกเราก็ไม่สนใจหรอก แต่หันไปทีไรก็รู้สึกว่าเหมือนเค้ากำลังมองเราอยู่ (ไม่รู้คิดไปเองรึเปล่า) พอเรามองไปเค้าก็ก้มหน้าลงอ่านหนังสือ ผ่านไปสักพัก เราหันไปมองเค้าอีกครั้ง เค้าก็มองเราอยู่แต่คราวนี้เค้าไม่ก้มลงอ่านหนังสือ เรามองเค้า เค้าก็มองเรา ตอนนั้นรู้สึกว่าได้ยินเสียงหัวใจเต้นแรงมากเหมือนแทบจะกระเด็นออกมาเลยอ่ะ เรารู้สึกเขินจึงก้มหน้าและหันไปทางอื่นแทน พอลองหันไปมองอีกครั้งเค้าก็ก้มอ่านหนังสือ เป็นอย่างนี้ประมาณ 20 นาทีได้ เค้าก็หิ้วกระเป๋าแล้วเดินไป เราก็นึกว่าเค้าจะเดินไปเฉย ๆ แต่เค้ากลับมองเราความรู้สึกเหมือนเค้ายิ้มให้แต่เราดันก้มหน้าลงซะก่อนเลยไม่รู้เลยว่าเค้ายิ้มให้เรารึเปล่า? (ไม่น่าเลย) แต่นั่นมันก็เป็นความรู้สึกที่ดีน่ะ ดีมาก ๆ เลย แม้มันจะเป็นแค่เวลา 20 นาที แต่ตอนนี้เราก็ยังจำใบหน้าเค้าได้ อยากเจอเค้าอีกจัง จริง ๆ แล้ว กะว่าจะให้อุ้มเห็นสักหน่อย แต่ก็ดันมาช้า ฮึ..สมน้ำหน้า..อยากมาช้าเอง แต่ก็ขอบใจอุ้มจริง ๆ น่ะ เพราะรู้สึกดีหลาย ๆ อย่างเลย ศุกร์หน้าอย่าลืมน่ะ
การ์ตูน
June 18 อีกแล้ว อีกแล้ว....เจอเค้าอีกแล้ว วันนี้ออกไปซื้อของที่ Top มา พอตอนกลับบ้านก็เจอพี่คนนั้นกำลังยืนซื้อลูกชิ้นอยู่ เราไม่นึกเลยว่าจะเจอเค้าเพราะในใจก็ ภาวนาตลอดว่า "อย่าเจอเลยน่ะ ไม่อยากเจอ" แต่ผลปรากฏว่าดันเจอซะงั้นอ่ะ เราก็มองเค้า เค้าก็มองเรา พอเราเดินไปใกล้ ๆ เค้า เค้าก็หลบสายตาไปมองอย่างอื่น ตอนแรกก็ไม่ได้คิดอะไรแล้วน่ะเพราะไม่ได้เจอเค้าแล้ว พอวันนี้มาเจอ ความรู้สึกเก่า ๆ กลับมาอีกแล้ว ไม่อยากให้มันเป็นอย่างนี้เลยอ่ะ อยากให้เป็นเหมือนเดิม ตอนที่เราเดินผ่านเค้าไปแล้ว เราไม่รู้ว่าเค้ามองเรารึเปล่า? แต่ก็คงไม่ได้มองหรอก เราว่าเค้าคงมีแฟนแล้วล่ะ? เค้าจะกลับมาชอบคนที่ทำร้ายจิดใจเค้าทำไมล่ะ? ตั้งแต่แรกจนถึงตอนนี้เค้าก็ยังเหมือนเดิมแต่สิ่งที่เห็นว่าเปลี่ยนมีด้วยกันอยู่สองอย่างคือ อย่างแรกทรงผม และอย่างสุดท้ายคือจิตใจ เอาเถอะ เค้าจะไม่ชอบเราแล้วนั่นมันก็เรื่องของเค้า เราทำได้แค่อยู่เฉย ๆ ทำอะไรมากไม่ได้ ก็เราเป็นผู้หญิงนี่หน่า ทำอะไรลงไปมันก็ไม่ดีกับตัวของเราและครอบครัวของเราด้วย...อย่าไปคิดเลยโนะ คิดแล้วปวดหัวเปล่า ๆ อ่ะ อดีต..ถ้าจะให้มันย้อนกลับ..สู้ทำปัจจุบันให้ดีไม่ดีกว่าเหรอ?
การ์ตูน June 16 วันโหด จริง ๆ แล้วจะเขียนตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะ แต่ว่าน้องเค้าจะเล่นคอมฯ ก็เลยต้องให้น้องเล่นก่อน เมื่อวานน่ะเป็นอะไรที่เหนื่อยสุด ๆ เลย เพราะเป็นการรับน้องใหญ่ แต่ถึงเหนื่อยยังไงอ่ะน่ะก็สนุกดี
ขั้นที่ 1 พี่นัดตั้งแต่ 6 โมงเช้าเพื่อมาซ้อมเชียร์ แต่ที่ไหนได้ล่ะ เริ่มตอน 7 โมง เฮออ...ง่วงสุด ๆ
ขั้นที่ 2 แต่งหน้า พี่ ๆ ให้น้อง ๆ หลับตา แถมแช่งอีกต่างหากว่า "ถ้าใครลืมตาน่ะ ขอให้ติดเอฟ แล้วผู้ได๋มันจะกล้าล่ะ หลับตาเพื่ออะไรรู้มั๊ย? ก็ให้พี่รหัสของตัวเองแต่งหน้าให้น่ะสิ เราก็บอกกับพี่รหัสของเราแล้วว่าให้แต่งเหมือนซินดี้น่ะ ผลปรากฏไม่รู้ว่าเหมือนซินดี้ตอนกำลังทำอะไรอยู่ ไม่มีใครจำใครได้เลย แถมเขียนคิ้วก็ไม่เท่ากัน และยังดื้อเติมหนวดให้อีกต่างหาก เอาเถอะ..หนุก หนุก โนะ
ขั้นที่ 3 เข้าซุ้ม ไม่ได้แค่เข้าซุ้มของคณะอย่างเดียวน่ะ ไปเข้าคณะอื่นด้วย ผลเป็นยังไงรู้มั๊ย? เละน่ะสิ ทั้งโคลน ทั้งขี้ดิน ผลสรุปว่า วันนั้นไม่มีใครสวยใครหล่อเลย ถ้าเกิดมีใครสวยใครหล่อน่ะ พี่ ๆ ก็จะจับแต่งหน้าให้สุด ๆ ไปเลย
ขั้นที่ 4 เข้าทำกิจกรรมของคณะ เป็นไงล่ะ? ยิ่งกว่าคณะอื่น ๆ อีก โดยเฉพาะซุ้ม ๆ นึง อยากจะบอกว่าเค็มมากเพราะเค้าให้น้องหลับตาแล้วให้กินอะไรรู้มั๊ย? กินซูกัสคลุกเกลือแถมด้วยน้ำเฮลบลูบอยที่ไม่ได้ผสมน้ำอีกต่างหาก เค็มกับหวานมาปะทะกันแล้วเกิดอะไรขึ้นล่ะ? จะอ๊วกน่ะสิ แต่ก็ต้องฝืนใจฝืนฟันให้กัดให้เคี้ยวจะได้หมด ๆ แล้วไปสักที และอีกซุ้มนึง อยากจะบอกว่าเหม็นมาก เป็นซุ้มที่ปิดตาน้องแล้วให้ไปจกในไห ซึ่งมีอยู่ 3 ไห มีชื่อไหอะไรบ้างก็ไม่รู้ แต่เราเลือกไหผู้ดี ไม่เห็นเหมือนชื่อ เพราะอะไรรู้มั๊ย? พี่เค้าเอาอะไรก็ไม่รู้ใส่เข้าไปและที่เด็ดสุดคือใส่น้ำปลาร้าด้วย เหม็นสุด ๆ เลย แล้วแถมซุ้มนี้อ่ะ เป็นซุ้มที่พี่รหัสของเราอยู่ด้วย เลยแกล้งเราซะงั้นอ่ะ
ขั้นที่ 5 รู้พี่รหัส เริ่มแรกเค้าก็ให้น้องไปหยิบของที่จะให้พี่แล้วไปนั่งเป็นวงกลมพร้อมกับหลับตาพร้อมกับคำแช่งเดิม ๆ ไม่นานนักเค้าก็ให้ลืมตาแล้วหันไปทางด้านหลังเพื่อจะได้พบกับพี่รหัส อยากจะบอกว่าดีใจสุด ๆ ที่ได้พี่รหัสคนนี้ เพราะเล็งเอาไว้แต่แรกแล้วว่าต้องเป็นคนนี้แน่แล้วก็ภาวนาในใจอยู่ตลอดว่า "ขอให้ได้พี่เจ" ผลสรุปพี่รหัสของเราก็คือ "พี่เจ" จริง ๆ ดีใจโคดอ่ะ พี่เจเป็นคนน่ารักมาก สนุกสนาน ร่าเริง เป็นกันเองและแถมเป็นคนที่ชอบเต้นเป็นกิจวัตรเลย หันไปทีไรน่ะเต้นตลอดอ่ะ
ขั้นที่ 6 เปลี่ยนชุดกลับบ้าน พร้อมกับคำลาและความเหนื่อยที่ปนกับความสนุกสนานแถมมีกลิ่นไอของความรักและความอบอุ่นจากพี่ทุก ๆ คน ขอบคุณค่ะ
ป.ล. อยากบอกกับพี่เจว่า รักพี่เจมากน่ะค่ะ และต้องขอขอบคุณจริง ๆ กับขนม นม เนยที่เอามาให้ตลอด รวมถึงพี่แนนด้วย ขอบคุณจริง ๆ ค่ะ สัญญาว่าจะรักตลอดไป ขอบคุณสำหรับตุ๊กตาทวิสตี้ ขอบคุณสำหรับกระเป๋าที่พี่แนนให้ ขอบคุณอีกครั้งน่ะค่ะ รักมาก ๆ
การ์ตูน June 13 การรับน้อง เพิ่งรู้ว่าการรับน้องมันเหนื่อยมากจริง ๆ น่ะ แต่ว่ามันก็สนุกดีอ่ะ เราได้ทำกิจกรรมร่วมกับเพื่อน ๆ และได้เจอกับรุ่นพี่ที่น่ารักหลายคน วันนี้พี่รหัสเราเอาเป๊บซี่กระป๋องมาให้ด้วย (ขอบคุณค่ะ) ไม่รู้เหมือนกันน่ะว่าเป็นพี่คนไหน แต่ก็..เริ่มพอที่จะรู้แล้วล่ะว่าพี่เค้าคือใคร? ตอนนี้ก็กำลังเตรียมทำประวัติให้พี่อยู่ และยังไม่รู้เลยว่าจะซื้อของขวัญอะไรให้พี่เค้าดี ไม่เป็นไร เดี๋ยวพร่งนี้ค่อยไปดูแล้วกัน
รู้สึกปวดขามาก ๆ เลย ไม่รู้ว่าเพราะอะไร? ก็คงเป็นเพราะการรับน้องนั้นแหละ แต่...ไม่เป็นไรหรอก อดทนได้ เพื่อพี่ เพื่อคณะและเพื่อเพื่อน ๆ ทุกคน ไม่ได้มีแค่เราคนเดียวหรอกที่ปวดขา เพื่อน ๆ คนอื่นเค้าก็ปวดเหมือนกันนั้นแหละ พรุ่งนี้พี่นัด 4 โมงเย็นเพื่อไปซ้อมเชียร์ วันนี้เสียงไม่มีเลยเพราะตะโกนร้องเพลงน่ะ
ขอบคุณน่ะอุ้ม สำหรับจดหมายที่ส่งมา พ่อบอกว่า นึกว่าเป็นเพื่อนจากต่างประเทศส่งมา ตูนก็บอกว่าไม่ใช่ พ่อก็เลยถามอีกว่า ทำไมต้องเขียนเป็นภาษาอังกฤษ? ก็เลยตอบพ่อไปว่า "ก็เพราะมันเป็นความลับระหว่างเราสองคนไง" พ่อก็เลยพยักหน้าแล้วอมยิ้มหน่อย ๆ ตูนดีใจน่ะที่อุ้มมีความสุข ตูนก็มีความสุขเหมือนกันแต่ไม่รู้ว่าความสุขมันจะอยู่กับเรานานมั๊ยน่ะสิ? ก็ขอให้ตลอดไปเลยแล้วกัน พรุ่งนี้จะต้องไปเจอกับอะไรบ้างน่ะ? แต่ที่แน่ ๆ จะต้องไปขอลายเซ็นต์ให้ครบ 80 ลายเซ็นต์ให้ได้เลย (สาธุ...ขอให้ครบทีเถอะ)
การ์ตูน June 12 โอกาส...หลุดลอย รู้สึกเบื่อตัวเองจริง ๆ เลย และไม่ชอบด้วย..กับสิ่งที่เราจะต้องนึกถึงผู้อื่นก่อนเสมอก่อนที่เราจะทำอะไรลงไป เราไม่เข้าใจตัวเองจริง ๆ ว่าทำไมต้องนึกถึงพวกเค้า นึกถึงผู้ที่เรารักและเราเคารพ เพราะนึกถึงพวกเค้าเนี๊ยะแหละ โอกาส...ที่มันเข้ามาหาเรา มันก็เลย...หลุดลอยไปทุกครั้ง โอกาสอะไรน่ะเหรอ? โอกาส..ที่เราจะได้พบเจอกับคนที่ดี ได้ใช้คำว่ารัก เค้าเป็นคนดีน่ะ แล้วเรา...ก็รู้ด้วยว่า เค้ารักเรามานาน ตั้งแต่ที่เรายังเด็กได้มั้ง เค้าคนนั้น อยู่แถวบ้านเราเอง เค้าโตกว่าเราประมาณ 4 - 5 ปีได้อ่ะ วันนึงเค้าโทรมาหาเราแต่ให้เพื่อนเค้าคุยให้น่ะ เค้าโทรมาขอจีบเราน่ะ ในใจตอนนั้น..เรารู้น่ะว่าเป็นใคร แล้ว..เราก็รู้สึกดีใจที่เค้าเข้ามาจีบ แต่เป็นเพราะอะไร เราก็ไม่รู้ ที่เราปล่อยให้โอกาสนั้นลอยไป แหละตอนนี้เราอยากให้โอกาสนั้นมันกลับมา แต่มันก็เป็นไปไม่ได้ โอกาสมันไม่ได้เข้ามาหาเราบ่อย ๆ แต่ถ้า...มีโอกาสนั้นอีกครั้ง เราจะไม่มีวันปล่อยให้โอกาสให้หลุดลอยไปอีกเป็นครั้งที่สอง....แล้วมันจะมีวันนั้นมั๊ย? เราอยากเจอเค้าน่ะ อยากยิ้ม อยากทักทายเหมือนแต่ก่อน แต่เดี๋ยวนี้ พี่เค้าไปไหนก็ไม่รู้ เราไม่ค่อยได้เจอกับเค้าเลย มีครั้งนึง เราเจอเค้า เราอยากยิ้มให้แต่เราก็ไม่กล้าเพราะคิดว่าเค้าคงไม่ชอบเราแล้ว...คงไม่มีโอกาสนั้นอีกแล้วหล่ะ..ไม่มี...มันจะไม่มาอีก...ไม่มีโอกาสอีกแล้ว..ไม่มีอีกแล้ว
การ์ตูน June 06 เพื่อนใหม่ วันนี้ก็ไปเรียนเป็นวันที่สอง จริง ๆ แล้วก็เหมือนกับไม่ได้เรียเลยอ่ะเพราะอาจารย์เค้าไปประชุม ให้งานแค่ดูวีซีดีที่เค้าเปิดให้ ซึ่งเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับการประกอบอาหารแล้วอาจารย์ก็ออกไป จากนั้น...แมวไม่อยู่ หนูร่าเริงเลย ไม่มีใครดู แม้แต่เรา เราก็ไม่ได้ดูเพราะเพื่อนชวนคุยเพราะตอนนี้เราอยู่ในสภาวะที่ต้องการเพื่อน เมื่อเพื่อนพูดด้วยเราก็ควรพูดกับเค้าเพื่อสร้างสัมพันธไมตรี สักพักเพื่อน ๆ ก็ค่อย ๆ ทยอยออกกันไปทีละคน ๆ บ้างก็ไปกินข้าว บ้างก็ไปเดินรอบ ม. บ้างก็กลับบ้าน รวมถึงเราด้วย อืม...เรียนมาสองวัน ได้เพื่อนใหม่ประมาณเกือบ 10 กว่าคน แต่ถ้าเป็เพื่อนที่เกาะกลุ่มกันไปไหนไปกันละก้อมีด้วยกัน 7 - 8 คน ไม่รวมเราน่ะ ก็เฮฮาดีอ่ะโดยเฉพาะต้น ชื่อจริงชื่อว่า ต้นรัก ชื่อเล่นชื่อว่า อีต้น 555 ไม่รู้ใครตั้งให้ บางทีเราแหย่ต้นก็เรียกว่า อีต้นเนี๊ยะแหละ แต่ต้นก็ไม่ได้โกรธน่ะ เพราะเข้าใจ ส่วนเพื่อนอีกคนนึงชื่อ ทิพย์ แต่ฉายาคือ เหยินฟุ 555 ไม่ใช่อะไรหรอกน่ะ ตอนที่ทิพย์อยู่เมืองกาญฯ ทิพย์ได้ไปเล่นเป็นตัวประกอบของหนังฮ่องกงด้วย โห...เพื่อนเรา Inter มาก ๆ เลย อีกคนนึง ชื่อแอ๋ว คนนี้ไม่ค่อยพูด แต่ความจริงก็พูดเก่งเหมือนกันน่ะ ใครว่าไม่ค่อยพูด อาจจะเป็นเพราะว่าแอ๋วยังไม่รู้จักกับใครมาก เลยทำตัวไม่ถูกมากกว่า คนต่อไป คนนี้..ทำให้เราอึ้งไปเลยทีเดียวเพราะเป็นคนที่รู้เรื่องอะไรที่ ไฮเทค หมด มีทั้งโทรศัพท์มือถือที่เป็นเป็น Notebook ในตัว เกมส์ โทรศัพท์มือถืออีกเครื่อง MP3 เฮออ...เอาเป็นว่า รวยมากล่ะกัน คนนี้ชื่อเบ เบ เป็นผู้ชายน่ะ แต่เพื่อนในห้องชอบเรียกว่า เบเบ้ ไม่รู้ทำไมตั้งชื่อแบบนั้น ชื่อออกไปแนวผู้หญิงมาก ๆ เลย แต่วันนี้ก็ยังไม่ค่อยได้คุยกับเบมากเท่าไหร่หรอก ก็มันเพิ่งวันแรกนี่หน่า ต่อไป..อาจจะคุยเยอะก็ได้ ใครจะไปรู้ ส่วนเพื่อน ๆ คนอื่น ๆ ก็ยังไม่ค่อยได้รู้ประวัติสักเท่าไหร่หรอก แต่พวกเค้าก็ถือว่าเป็นเพื่อนเราคนนึงหล่ะกัน
การ์ตูน June 04 วันแรกของการไปเรียนในรั้วมหาวิทยาลัย วันนี้ก็เป็นอีกวันนึงที่ต้องตื่นแต่เช้าเพื่อไปมหาวิทยาลัย ออกจากบ้านตอนหกโมงเช้าไปถึงนู้นแปดโมงครึ่ง ดีน่ะที่วันนี้เค้านัดตอนเก้าโมง ถ้านัดตอนแปดโมงล่ะก้อ ได้สายแน่ ๆ เลย วันนี้ก็ยังไม่มีอะไรมากแค่รู้ว่าอยู่ห้องไหน? พบอาจารย์ที่ปรึกษาและดูตารางเรียน ตื่นเต้นมากเมื่ออาจารย์จะบอกว่าอยู่ห้องไหนเพราะลุ้นอยู่ว่าจะได้อยู่ห้องเดียวกันกับเพื่อนรึเปล่า? ผลสุดท้ายก็ได้อยู่ห้องเดียวกันกับออ เฮออ...ค่อยยังชั่วหน่อย ไม่งั้นน่ะมันจะรู้สึกไม่อยากเรียนขึ้นมาเลยแหละ แต่ก็สนุกดีน่ะ ได้รู้จักเพื่อนตั้งเยอะตั้งแยะแต่ก็พยายามปรับตัวเข้าหาเพื่อน ๆ ในห้องมีอยู่ 37 คน เอาเป็นว่าจะค่อย ๆ ปรับตัวแล้วกัน ตอนแรกมันก็ยังอาย ๆ อยู่อ่ะ ไม่กล้าพูดอะไรมาก แต่ถ้าผ่านไปเดี๋ยวก็ต้องออกลาย (เชื่อแบบนั้น) แต่มันก็มีเรื่องที่ไม่ค่อยเข้าใจสักหน่อย นั่นคือการลงทะเบียนเรียน ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง? ถ้าเพื่อน ๆ รู้ก็อย่าลืมบอกน่ะ เพราะปวดหัวมาก ๆ เลย
เห็นอุ้มบอกว่า วันนี้ก็เปิดเทอมวันแรกแต่อุ้มไม่ได้ไปเพราะจะต้องไปส่งอ๋อมที่สนามบิน ไม่รู้ว่าตอนนี้จะเป็นยังไงบ้าง จะร้องไห้รึเปล่าน่ะ? สงสัยต้องร้องไห้แน่ ก็เพื่อนไปอยู่ไกลถึงต่างประเทศนี่หน่า จะไม่ให้ร้องได้ยังไง เอาเป็นว่าตูนเข้าใจจ๊ะ แล้วเรื่องเรียนก็ตั้งใจเรียนน่ะ ตูนจะเป็นกำลังใจ แล้วก็อย่าลืมเป็นกำลังใจให้ ตูนด้วยล่ะ?
ตารางเรียน
การ์ตูน
June 02 วันปฐมนิเทศ เมื่อวานนี้ (วันที่ 1 มิ.ย) ไปปฐมนิเทศทุกคณะเลย โห...คนเยอะมาก ๆ เริ่มแรกก็ลงทะเบียนเอาหนังสือคู่มือการศึกษาพร้อมกับได้ป้ายสี จากนั้นการปฐมนิเทศก็เริ่มต้นขึ้นในเวลาประมาณแปดโมงจนถึงประมาณบ่ายโมง ณ. ห้องประชุมใหญ่ จากนั้นก็ต้องแยกย้ายตามสีที่ได้เพื่อไปทำกิจกรรมต่าง ๆ ที่รุ่นพี่จัดไว้ให้ ก็จะมีสีแดง สีชมพู สีเขียว สีส้มและสีน้ำเงิน ฐานต่าง ๆ ก็มีอยู่ด้วยกัน 4 ฐาน ทุกฐานก็สนุกหมดแต่มันก็ไม่ได้มีแค่ความสนุกเท่านั้นแต่มันก็ยังได้สาระความรู้ต่าง ๆ ด้วย อยากจะบอกว่าเหนื่อยมาก ๆ เลย กว่าจะเลิกก็หกโมงครึ่ง กลับถึงบ้านสามทุ่ม เหนื่อยโคดเลย ไม่ได้เหนื่อยแค่เล่นกิจกรรมเท่านั้นน่ะ ยังเหนื่อยกับการเดินทางอีกด้วย เฮอออ....เพิ่งรู้ว่าการเรียนมหาวิทยาลัยมันจะเหนื่อยขนาดนี้ แต่มันก็ได้ประสบการณ์ จริงมั๊ย? และอีกอย่างได้เพื่อนเยอะแยะไปหมด ทั้งรุ่นเดียวกันและรุ่นน้องด้วย
และสำหรับวันนี้ก็ไปปฐมนิเทศคณะศิลปศาสตร์ทั้ง 5 สาขา มีการโรงแรม การท่องเที่ยว ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร ภาษาจีนเพื่อการสื่อสารและภาษาญี่ปุ่น ก็ที่เดิมนั่นแหละ เริ่มแรกก็ลงทะเบียนและเข้าห้องประชุม ผวลาก็ราว ๆ เที่ยวได้ วันนี้ก็ได้รู้จักกับคณะบดีของคณะศิลปศาสตร์ทั้งหมดรวมถึงอาจารย์ผู้สอนด้วย พอผ่านไปก็มีพิธีบายสีสู่ขวัญ อยากจะบอกว่านี่คือครั้งแรกเลยน่ะที่เข้าพิธีนี้ มันทำให้รู้สึกว่าเป็นนักศึกษาของสถาบันมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลกรุงเทพแล้ว ก็รู้สึกปลื้มใจอยู่นิด ๆ ใครจะพูดยังไงก็ช่างแต่ตูนว่าพิธีนี้เป็นพิธีการที่ศักดิ์สิทธิ์และสำคัญมาก ๆ ด้วย จากนั้นก็ออกจากหอประชุมเพื่อไปพบกับรุ่นพี่เพื่อทำกิจกรรมเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่หน้าตึกคณะ ไม่ได้มีแค่พี่ ๆ ปี 4 เท่านั้นน่ะ ยังมีพี่ ๆ ที่จบไปแล้วก็มาต้อนรับเหมือนกัน รู้สึกอบอุ่นมาก ๆ เลย แต่ทำกิจกรรมไปได้ไม่เท่าไหร่อาจารย์ก็มาไล่ จากสนุกสนานก็กลับเปลี่ยนเป็นหมดลมเลย แต่ไม่เป็นไรยังไงแล้วเดี๋ยวก็ต้องได้เจอกับพี่ ๆ เค้าแน่
อุ้มเคยบอกว่าที่ ม. เกษตรฯ ถ้าเจอกับรุ่นพี่เราก็ต้องยกมือไหว้แม้ว่าเค้าจะเป็นรุ่นเดียวกันกับเราก็ตาม ที่นี่ก็ต้องทำแบบนั้นเหมือนกัน เจอหน้าพี่ ๆ ก็ต้องยกมือไหว้ พี่ ๆ น่ารักทุกคนเลยและเป็นกันเองด้วย อืม...ที่นี่ก็มีพี่รหัสและน้องรหัสเหมือนกัน ไม่รู้เหมือนกันว่าใครจะได้เป็นพี่รหัสของเรา ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย ขอให้เค้าดีกับเราเยอะ ๆ ดูแลเทคแคร์เรา อย่าทอดทอดทิ้งเรา แค่นี้ก็พอใจแล้ว และวันมะรืนนี้ก็เป็นวันเปิดเทอมวันแรก ไม่รู้สิ..มันตื่นเต้นยังไงก็ไม่รู้ สงสัย อาจจะเป็นเพราะว่าแปลกที่แปลกทาง ก็เอาเถอะ ยังไงแล้วเราก็ต้องมีความอดทนให้มาก ๆ และก็ต้องขยันมาก ๆ ด้วย สู้..สู้..
การ์ตูน May 31 เวลาไม่เคยพอ เวลาไม่เคยพอ
By Dan Beam
เรายังอยู่ด้วยกันอีกนานแสนนาน
ฉันเชื่อตัวเองเช่นนั้น ถึงได้ปล่อยวันเวลาไปไกล
ควรจะบอกบางคำก็ทำลืมไป
คิดว่าเหลือเวลาเท่าไรก็พอพูดมัน
กว่าจะบอกตัวเองว่าอย่ามั่นใจ
ก็เมื่อในวันที่สาย ที่ไม่มีเธอข้าง ๆ กายกัน
อยากจะบอกคำเดิมที่เธอรอนาน
ฉันก็เหลือแค่เพียงสิทธิ์บอกเธอผ่านสายตา
และทีนี้เวลาที่มีไม่พอสักอย่าง
อยากมีหนทาง ดึงสิ่งต่าง ๆ ย้อนมา
จะกอดเธอไว้ จะทำทุกวันให้มีความหมาย ให้มีค่า
จะไม่ทำให้เธอปวดใจ
ฉัน ไม่มีวันได้เธอคืนมา ฉันขอเวลาแค่บอกคำนั้น
ที่เธอเคยต้องการมันยังทันใช่มั๊ย?
ฉันเสียใจตลอดเวลา ที่รักษาเธอไม่ได้
สุดท้าย
อยากให้รู้ว่ารัก
ได้แต่เกลียดตัวเองที่ลืมนึกไป
ว่าโลกมีคำว่าสาย ไว้สะกิดใจให้ฉันรีบทำ
ได้แต่กอดตัวเองกับความทรงจำ
ที่ยิ่งย้ำว่าฉันมันผิดที่ชะล่าใจ
ฉันขอได้มั๊ย? แค่บอกคำนั้น คำนั้นจากใจ
ที่เธอเคยต้องการ มันยังทันใช่มั๊ย?
ฉันรักเธอตลอดเวลา แต่รักษาเธอไม่ได้
เชื่อมั๊ย? เวลาไม่เคยพอ
การ์ตูน
May 29 ใกล้ถึงแล้ว ใกล้ถึงแล้ว นั่นหมายถึงใกล้เปิดเทอมแล้ว อีกประมาณ...(นั่งนับปฏิทิน)..5 วัน เท่านั้นก็ต้องได้พบกับที่เรียนใหม่ เพื่อนใหม่ ๆ และก็ประสบการณ์ใหม่ ๆ ด้วย ไม่รู้เหมือนกันสิ มันจะชอบตื่นเต้นทุกทีเลย ทั้ง ๆ ที่มันคงไม่มีอะไร ก็ไม่รู้เหมือนกันอีกนั่นแหละ เรียน ม. ต้องทำตัวยังไง? ต้องเรียนหนักแค่ไหน? ต้องเข้าห้องสมุดทุกวันมั๊ย? การไปเรียนที่ใหม่ มันคงไม่เหมือนกับเรียนที่เก่า ที่ ๆ อาจารย์จัดไว้ให้ จัดการให้ทุกอย่าง ช่วยเหลือทุกอย่าง ที่ใหม่นี้จะเป็นอย่างที่เก่ารึเปล่าน่ะ เรื่องนั้นมันก็ไม่ค่อยกลัวสักเท่าไหร่หรอก แต่กลัวเรื่องเพื่อนมากกว่า กลัวเพื่อนจะเห็นว่าเราฉลาดแล้วให้ทำนู้นทำนี้ให้ จริง ๆ แล้วเราก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกน่ะ แต่ถ้ามากเกินไปมันก็รำคาญและทำให้อารมณ์เสียรวมถึงเครียดด้วย กลัวเหมือนกันน่ะ กลัวได้เพื่อนไม่ดี ไม่ตั้งใจเรียน และไม่รู้ว่าเพื่อนใหม่จะจริงใจกับเรารึเปล่า? แต่สำหรับเรา เราก็ต้องรักและจริงใจกับเพื่อนของเราอยู่แล้ว เอาเถอะ...จริง ๆ แล้วไม่อยากเอาคำอุ้มมาใช้หรอกว่า..อะไรมันจะเกิดมันก็ต้องเกิด..เฮอออ...เพื่อน ๆ ที่อ่านก็ช่วยแนะนำหน่อยก็แล้วกันน่ะจ๊ะ
การ์ตูน May 12 กลับมาแล้ว!! กลับมาแล้วน่ะจ๊ะเพื่อน เพิ่งกลับมาได้แค่วันเดียวเอง โทษทีน่ะจ๊ะที่ไม่ได้โทรไปบอก แต่พอตูนกลับมาถึงตูนก็โทรไปหาเลยน่ะ แต่ติดต่อไม่ได้เลย โทรศัพท์มือถือก็ปิด โทรไปเบอร์หอก็ไม่มีใครรับ ติดต่อไม่ได้เลย ถ้าอุ้มอ่าน Spece นี้ของตูนแล้วก็โทรมาหาด้วยน่ะจ๊ะ
จริง ๆ แล้วอยากจะอยู่กับย่าต่อ แต่ว่าต้องมาทำธุระน่ะ ก็เลยต้องกลับมา แม่พาไปซื้อเสื้อและกระโปรงที่บางลำภูมาแล้ว..ขอบคุณน่ะค่ะแม่ ขอบคุณกับทุกสิ่งทุกอย่างที่แม่ทำให้ตูนตลอดมา ขอบคุณอีกครั้งน่ะค่ะ
จริง ๆ แล้วมีเรื่องที่อยากจะเขียนมากมายแต่ก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มตรงไหนดี อาจจะเป็นเรื่องบ้า ๆ มันอาจจะเป็นอารมณ์ชั่ววูบก็ได้ที่อยากจะทำอย่างนั้น แต่ก็ไม่ทำเพราะมีคน ๆ นึงเตือนสติเอาไว้ เลยไม่ทำดีกว่า อยู่อย่างนี้เฉย ๆ ก็ดีอยู่แล้ว อย่าเอาเรื่องต่าง ๆ มากมายมาใส่ไว้ในใจเลย มันไม่ดี เฮออ...ขอบคุณน่ะ ที่เตือนสติ ถ้าไม่ได้เธอคนนี้ เราอาจจะทำเรื่องที่ไม่ดีให้ตัวเองเดือดร้อนรวมถึงผู้อื่นด้วย เค้าก็จะเดือดร้อนตามเราไปด้วย ดังนั้น ขอบคุณมาก ๆ น่ะจ๊ะ..
การ์ตูน April 30 คำถาม สมมติว่าคุณรู้ตัวเองว่าคุณจะตาบอดอีกในไม่ช้า สิ่งแรกและสิ่งสุดท้ายที่คุณจะทำคืออะไร? ถ้าใครอ่านข้อความนี้แล้วกรุณาตอบด้วย
การ์ตูน April 25 การเสียสละ เราไม่เข้าใจจริง ๆ ว่า ทำไมคนที่เกิดมาเป็นพี่จะต้องเสียสละให้กับน้องทุกอย่าง? เราไม่เข้าใจจริง ๆ เราเสียสละให้เค้าทุกอย่าง และเค้าละ เคยเสียสละให้กับเราบ้างมั๊ย? เค้าขอให้เราทำนู้น ทำนี้ให้ เราก็ทำให้ พอเราทำให้ก็พูดดี ทำดีด้วย แต่พอนาน ๆ ไปก็ต้องทำนิสัยน้องขี้อ้อนและขี้โมโหทุกที เค้าบอกกับเราว่า เราไม่เคยเสียสละอะไรให้กับเค้าเลย เราอยากจะย้อนเค้าไปว่า เราเนี๊ยะน่ะที่ไม่เคยเสียสละ เราเสียสละเกือบทุกอย่าง ทำให้ทุกอย่าง แล้วเค้าเคยนึกถึงตรงส่วนนี้บ้างมั๊ย? เค้าชอบนึกถึงตรงส่วนไม่ดีของเราเสมอ เราก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน แม่บอกว่า ให้ใจเย็น เพราะเราเป็นพี่ เราอยากบอกว่าเราเบื่อคำนี้เต็มทนแล้ว เราไม่อยากให้ใครมาบอกว่า เราควรทำแบบนี้เพราะเราเป็นพี่ เราควรเสียสละให้น้อง แม่ไม่เคยสอนอะไรน้องเลย เค้ามีแต่สอนเราเท่านั้น ให้เราทำ ส่วนน้องนั้นเค้าอยากจะทำอะไรก็ช่างเค้า เราควรตามใจ แล้วเราล่ะ? เราจะทำอะไรในสิ่งที่เราอยากทำไม่ได้เลยรึไง? น้องบอกว่าเราเป็นคนขี้งอน พอไม่ได้ดั้งใจอะไรก็จะไม่พอใจ เราก็อยากจะบอกกับเค้าเหมือนกัน ว่าเธอกับฉันก็ไม่มีอะไรที่แตกต่างกันเลย
การ์ตูน April 22 ความในใจ ไม่เข้าใจจริง ๆ เลยน่ะ ว่าทำไมน้องชายที่เรารักมาก ถึงชอบทำให้เราเสียใจอยู่เรื่อยเลย แม่เคยบอกว่า ตอนนี้น้องมันกำลังโต อยากจะทำอะไรแบบส่วนตัว อยากอยู่คนเดียว วันนี้น้องเค้าอยากดูหนังเรื่อง In to the blue ทาง ubc เราก็อยากรู้ว่าเป็นหนังแนวไหน ก็เลยนั่งดูด้วย ไม่ถึงนาทีน้องเค้าก็เปลี่ยนช่องเป็นช่องกีฬา เหมือนรู้ว่าเราไม่ชอบก็เลยเปลี่ยนไปเป็นช่องนั้นพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ เราก็เริ่มรู้แล้วว่า น้องคงไม่อยากให้เราดู ก็เลยลุกขึ้นแล้วเดินขึ้นไปข้างบน พอเดินขึ้นยังไม่เท่าไหร่ เราก็ได้ยินเสียงน้องเปลี่ยนช่องไปเป็นช่องหนังเหมือนเดิมและเบาเสียงลงเพื่อไม่ให้เราได้ยิน แต่เค้าไม่รู้หรอกว่าเราได้ยินว่าเค้ากำลังนั่งดูหนังเรื่องนั้นอยู่ เห็นแบบนี้แล้ว มันเลยรู้สึกเสียใจนิดหน่อย ทำไมน้องชายของเราต้องทำแบบนี้กับเราด้วย มันผิดกับเรา เราอยากอยู่ใกล้ ๆ น้อง อยากเล่นกับน้อง แต่น้องไม่อยากทำกิจกรรมร่วมกับเราเลย มันก็เลยรู้สึกเสียใจเหมือนกัน เราจึงคิดอยากไปอยู่ที่อื่นให้พ้น ๆ น้องซะ น้องจะได้ไม่รำคาญและเราก็จะได้ไม่เสียใจด้วย ก็รออีกหน่อยแล้วกันเพราะเดือนหน้าเราก็จะไปอยู่กับย่าเกือบทั้งเดือน เค้าก็คงดีใจที่เราไม่อยู่
และมีอีกอย่างนึง วันนี้เป็นวันเกิดของน้องเบ็นซ์ น้องคนเล็ก พี่ตูนก็ขอให้น้องเบ็นซ์มีความสุขมาก ๆ น่ะจ๊ะ Happy Birthday to you...Love ya.
การ์ตูน
April 11 เรื่องเก่า ๆ ไม่เข้าใจอะไรหลาย ๆ อย่าง คิดแล้วคิดอีก คำตอบก็เป็นเหมือนเดิม ว่าเราควรชอบเค้าดีมั้ย? ปากก็บอกว่า อย่าชอบเลยดีกว่า แต่ผลสุดท้ายใจมันบอกว่า "ยอมรับเถอะว่าเธอชอบเค้า" แค่ได้ยินและรู้สึกแบบนั้นอ่ะน่ะ มันก็ทำให้ใจเรารู้สึกท้อ เพราะสิ่งที่เราต้องการทำนั้นคือตัดใจจากเค้าซะ แต่มันก็ทำไม่ได้ เคยดูละครเรื่องนึง เค้าบอกว่า ความรัก แม้เราจะอยากหนียังไง? เราก็ไม่ทางหนีมันไปไหนได้ เราหนีไม่พ้น แม้เราจะไปหลบที่ไหนที่คิดว่าจะไม่มีวันพบ ผลสุดท้ายความรักมันก็จะหาเราเจอ แล้วเราควรทำยังไงล่ะ? เพราะเราไม่อยากอยู่แบบนี้เลย เราไม่ได้หวังอะไรน่ะ ไม่ได้หวังว่าจะให้เค้ามาชอบเราหรือมาสนใจเรา แค่เราได้อยู่ห่าง ๆ เห็นเค้ามีความสุขเท่านั้น เราก็มีความสุขแล้ว เราควรทำยังไงดี เราไม่รู้จริง ๆ
พอเถอะพอได้แล้ว หยุดหลอกตัวเองสักที
ถ้าหัวใจเธอมี วันนี้เราคงได้คบกัน
เธอไม่มองยังฝืน ก็หัวใจยังดึงดัน
รอแค่เพียงสักวันเผื่อเธอจะมาเห็นใจ
ห้ามตัวเองไม่ให้รักเธอ จะทำยังไงใจมันไม่ฟัง
หัวใจฉันยังเกเรทุกครั้ง ดึงดันไปรักเธอ
ห้ามตัวเองว่าพอเสียที จากวันนี้ไม่ต้องไปเจอ
ไม่มีวันเป็นเจ้าของใจเธอ
ใจมันยังเกเรเสมอ ไม่เคยจะเชื่อฟัง
คนที่ไม่มีรัก ก็ไม่มีทางรักเรา
ไม่เหมือนนิยายน้ำเน่า เลิกเอาแต่ใจเสียที
ใจตัวเองก็รู้ แต่ห้ามไม่ได้โดยดี
ยังไม่มีวิธี
ที่ทำให้หยุดรักเธอ
การ์ตูน
|
|
|
